Home / / Lampie: Kermis

Lampie: Kermis

Een blikje. H & J v. Schuppen, Veenendaal – Holland staat op de zijkant. Op de bovenkant ligt een panter boven op een smeulende sigaar begeleidt door de tekst ‘Panter Senoritas’. 20 sigaren nr. 4052 vermeldt de onderkant.

Eens zaten hier dus twintig bruine rokertjes in. Als je nu met het blik op en neer gaat hoor je gerammel van plastic munten. Van poptempel Hedon, Speelstad Oranje, Dancing Breakaway en Ribs & Blues. Herinneringen doemen op. Meest waardeloos spul. Niet meer geldig. Wel die roze van het Bostheater. Niet vergeten de volgende keer. Elke keer vergeet ik mijn voorraad mee te nemen en sla nieuwe in. Domme donder.

En wat is dit? Plastic vierkantjes. Waardepunten van de kermis. Uit de vorige eeuw. Kom nooit op de kermis. Mijn echtgenote onlangs wel. De wens van onze kleinzoon. Opa moest werken. “Helaas”, huichelde ik. Ach, zo erg is het ook weer niet. De kermisherinneringen zijn me dierbaar. “We gaan prijzen winnen”, voorspelde mijn dochter destijds. Met de trein naar Zwolle. Snikheet, maar het zweten kwam niet alleen door die hels stralende koperen ploert. Papa moest diep in de beurs voor een Barbie. Was nog een nepper ook. Maar, het gaat om het idee. Een trofee. Je meisje zien glunderen van trots is onbetaalbaar.

Een suikerspin? Ja hoor. Wespen dansten er omheen en pa maar beschermend wapperen. Het reuzenrad in. “Waarom doe je de oogjes dicht pap, ben je moe?” “Vreselijk meisje.” Niet moe, hoogtevrees. Het was sowieso beter de doppen te sluiten. Vanuit de hoogte zie je veel lelijks. Opgestapelde kratten en lege dozen aan de achterkant van een chique restaurant. Huisvuil in plastic zakken. Oef, even bijkomen. De zweefmolen maar overslaan.

“Kom we gaan prijzen winnen.” Op naar de grijpers. “Welke knuffel? Die pinguïn?” Links en rechts wordt raak gegrepen, maar ik had ‘een slap handje’. De klauw van een reumatische havik.

Muntjes op en even kijken bij de botsauto’s. Knapen met verveelde gezichten trachten contact met de andere wagentjes te vermijden. Giechelende meisjes als bijzit. Wie hen raakt krijgt een boze blik toegeworpen. Vreemd. De botsauto’s in en niet willen botsen. “Probeer jij es pap”, zegt mijn dochter bij boksbal. Kijk wel uit. Geld neertellen voor een zere klauw. Vriendengroepen proberen het apparaat om beurten te laten joelen. Dat is niet iedereen gegeven. Een joch raakt de bal verkeerd en trekt wit weg. Au… Niets laten merken. Bij de boksbal valt niets te winnen, alleen aanzien. Wie is daar niet gevoelig voor?

Op naar de bulldozers. Munten schuiven. Jacht op de gouden munt. Gaat lekker. Totdat we de bonnen willen verzilveren. Die olifantknuffel is te hoog gegrepen. Een sleutelhanger dan, met een afbeelding een van de Spice Girls. Nee, niet de juiste girl. Sporty moest ze hebben. Stiften, met een kleurboek? Nee. Een ketting met gekleurde hartjes. Ook niet. Wikken en wegen tot het begon te donderen. Onweer. Regen. Op naar de trein. Verzilveren komt nog wel. Dat was dus in de vorige eeuw. De bonnen zijn verjaard, de herinnering blijft…

Lees ook

Dichtwedstrijd over Ommen

OMMEN – Schrijf een gedicht over Ommen of over het Vechtdal en kom met je …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.