Home / / Lampie: Wielerronde

Lampie: Wielerronde

Steenwijk, eind jaren zeventig van de vorig eeuw. Het was toeval. Dom toeval. Of nee, laten we het houden op mazzel. Als jong onschuldig deerntje besloot mijn huidige echtgenote naar de wielerronde te gaan.

Wat haar bezield heeft mag Joost weten. Ze heeft niets met sport. Zeker niet met wielrennen. Uitsloverij. Zwetende kerels met ingevallen bekkies in onsmakelijke pakken vol reclame. Af en toe schuift ze aan als ik geboeid een Alpenetappe volg in de Tour. “Moet je zien. Wat een helden. Bergaf. Meer dan zeventig op de teller. En dat op die dunne bandjes.” “Huh…, wat…, o…, ik keek naar het landschap. Mooi, die Alpenweiden, rotsen en bergbeekjes.”

Maar goed, terug naar Steenwijk. Plots stond ze aan het hek. Tijdens de wielerronde. Wilde lokken verborgen haar gelaat als ze de andere kant op keek, maar ik had haar gespot en wachtte mijn kans af. Als een luipaard loerend op een onschuldig hertje. Luipaard hè, geen lui paard. Zo’n gestroomlijnde atletische rover. De zintuigen op scherp. Contact! “Hééé…, vanaf hier heb je nog beter zicht.” Daar kwam ze aan. Om vervolgens nooit meer van mijn zijde te wijken. Dat wil zeggen, meestentijds. Ze is wel eens de hort op. Gelijk een postduif cirkelt ze wat rond, om een tijdje later toch weer op het vertrouwde nest neer te strijken.

Zelfs op het moment dat ik van hogerhand werd verzocht mijn spoorcarrière te vervolgen in Ommen werd ik niet uitgezwaaid, maar gevolgd. Op de wielerronde begon onze romance. “Geen idee hoe ik daar terecht kwam”, zegt ze met opgetrokken wenkbrauwen. “Ik zal me stierlijk verveeld hebben.” Hoe dan ook, beet! Het voert te ver om een wielerronde te kenschetsen als potentiële huwelijksmarkt, laten we het houden op een curieuze speling van het lot. Wel is het zo, de wielersport heeft ons tot elkaar veroordeeld, of nee, tot elkaar gebracht.

Goed, wielrennen dus. Dierbare herinnering. Alleen daarom vind ik het mooi dat politicus Gerrit de Jonge zich heeft opgeworpen als animator van een wielerwedstrijd in onze geliefde Vechtstad. De Besthmenerberg Wielerronde van Ommen. Klinkt voor geen meter, maar het is een verwijzing naar de gulle suikeroom. ‘Wie betaalt, bepaalt!’, luidt niet voor niets een eeuwenoud Sallands spreekwoord. Of was het Twents? O nee, die zijn van het chauvinistische gezegde ‘Uit goeden korenaren schiep God de Twentenaren en uit de resten de mensen uit het westen!’ Dit terzijde.

Op het laatste etmaal van augustus is het zo ver. Een wielerronde zonder miss is als een fiets zonder stuur, dus!? De knaap die als eerste over de eindstreep komt, ontvangt na afloop drie klapzoenen van Sarah Marsman. Rondedirecteur De Jonge maakte niet de klassieke, maar onvergeeflijke fout om een miss te charteren uit Dalfsen, Hardenberg of godbetert Den Ham. Met de blond gelokte schoonheid uit het pittoreske buurtschap Besthmen kom je excellent voor de dag. Ook ben je verzekerd dat de renners zich ‘de ballen uit de broek rijden’, excuseer, rennersjargon, om de nadien blozend en transpirerend de welverdiende beloning in ontvangst te nemen. Kijken!

Lees ook

Kunstenaars in het Vechtdal stellen hun atelier open

REGIO – Wie wel eens een kijkje achter de schermen van een kunstenaar wil nemen, …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.