Home / / Lampie: Onverschillige bliksem

Lampie: Onverschillige bliksem

Aan de weg van Amersfoort naar Zwolle lijkt geen eind te komen. Ah, afslag Ommen. Eindelijk. Mijn wederhelft draait ons bestelbusje de Hessenweg op. Ik rommel tussen de cd’s. Voor ons hobbelt een Japanner. Nissan of Daihatsu, net als dat volk uit die hoek kan ik de auto’s ook niet uit elkaar houden. Genoeg Eddie Vedder. Nee…, absoluut, wereldzanger, maar hij was al een half uur aan het galmen. Even kijken. The Boss? Nee. Neil Young? Nee. Elvis? Nee, dat wordt ruzie met de bestuurder. Die is anti-Elvis. Creedence? Ja. ‘Better run through the jungle.’ John Fogerty. Wat een strot. Even mee galmen. “Alsjeblieft, doe me een plezier”, klonk het afgemeten. “Hoezo, ik zing goed toch?” “Aan jou is geen zanger verloren gegaan. Beperk je maar tot luisteren.” Nou moe…
Dan begint het mopperen pas echt. Niet op mij, maar op de bestuurder van het Japannertje voor ons. “Kom es op, zestig op een tachtig weg!” Plots ontsteekt ze in woede. “Sjees, wat een aso!” Een bruine zak, bekend bij een ieder die wel eens junkfood bij McDonald’s heeft gescoord, stuitert de berm in. Op de Hessenweg is inhalen verboden. Je moet netjes achter elkaar aan blijven tuffen. Maar goed ook.
Mijn vrouw is link. De laatste keer dat ik haar zo gezien heb was in de vorige eeuw, toen ik na liet haar te bellen dat het iets later werd, omdat het gezellig was in de voetbalkantine. Was vergeten dat we uit eten gingen. Nu was dat te laat komen tot daar aan toe, maar het was niet het moment om de lolbroek uit te hangen. Ik deed niet schuldbewust, maar bijdehand.
“Was donders gezellig op het voetbalveld. Iedereen goed te pas. In de kantine, zelfde verhaal. Kom ik thuis, ben je niet blij, maar chagrijnig. Aan wie ligt dat nou dan?” Een geintje om de lucht te klaren, maar die begon ernstig te betrekken. Tegenaanval mislukt.
Euh…, waar was ik gebleven…, o ja, kwaad op die vent die zijn rotzooi zo van zich af mikte, goedemorgen. “Wind je niet op”, probeerde ik haar te kalmeren. “Nooit ergeren achter het stuur.” “Vind je dat normaal dan?” “Natuurlijk niet, maar wat heeft het voor zin om nijdig te worden?” Venijnig keek ze opzij. “Als ik de kans krijg vertel ik hoe ik erover denk.”
Dat leek me geen goed plan. De kans dat de bestuurder van het Japanse vehikel zijn nederige excuses ging aanbieden leek me kleiner dan de vraag waar ze zich mee bemoeide. “Bah, of het de gewoonste zaak van de wereld is!” “Kalm meisje.”
Bij Varsen slaat de vervuiler linksaf, richting Dedemsvaart. “Ik ben in staat erachteraan te jakkeren”, pruttelde ze na. Ik besloot er het zwijgen toe te doen. Thuis zette ik koffie. Cafeïne brengt kalmte en rede. Pingel, pingel… De telefoon. Schoonmama. Het voorval kwam ter sprake. En ik ook. “Hij vindt alles maar goed en gewoon. Onverschillige bliksem!” Wat is dit? Al tijden geen woorden gehad en dan krijg ik onder uit de zak omdat een ander met troep smijt…

Lees ook

In het najaar weer koersbal en gymnastiek in de Wiekelaar

OUDLEUSEN – Als de coronamaatregelen het toelaten, start Saam Welzijn in de eerste week van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.