Home / / Uit Hei en Dennen: Moedige Senior

Uit Hei en Dennen: Moedige Senior

Al heel lang ben ik de vaste vrijwilligster van een erg lieve aardige senior uit Oldenhaghe. Dan bouw je samen een flinke band op. Tien jaar geleden bekeek senior mij wat argwanend, maar ik wist snel zijn vertrouwen te winnen door hem te vertellen over mijn kinderjaren in Giethmen. Met mijn ouders woonde ik lange tijd naast een boerderij. Vanuit die herinneringen kon ik zijn verhalen veel beter begrijpen. Ook het dialect was en is mij vertrouwd. Je bouwt echt een mooie band op met elkaar. Hij is de laatste jaren duidelijk minder goed ter been. Heel veel pijn, maar toch naar het centrum willen lopen om bij Jumbo iets te kopen en bij de Rabobank z’n geldzaken af te handelen. De laatste maanden was de stok zijn vaste begeleider. Dat vond hij al een hele stap, want met een stok lijk je gelijk “stokoud” en dat wilde hij zo graag vermijden. Hij vond het ook stukken fijner als ik hem bij de arm nam en zo hebben wij het nog lang uit kunnen houden. Hij vond het zo leuk om naast een “mooie vrouw” te lopen. Zijn woorden hè!

Dit jaar kreeg hij veel pijn aan zijn linkerbeen. Ik zag het aan z’n wit weggetrokken gezicht. Jeuk en pijn werden zijn vaste begeleiders. Zijn leven werd er zwaar door. Maar als het even kon, genoot hij nog van de autoritten, onderweg een pilsje drinken en vooral “mensen kijken” in een restaurant. Hij maakte graag een praatje met de obers met als vaste vraag “komt er hier nog wel volk”. Dat een mens overdag zomaar in een restaurant of op een terras gaat zitten om iets te eten of te drinken blijft voor hem een ongekend fenomeen. Vanuit zijn ouderlijk huis wist hij niet beter dan dat het leven “warken” inhield. Zijn verbazing, dat op klaarlichte dag vrouwen in winkelstraten flaneren i.p.v. het huis te kuisen is altijd gebleven. Ik kon hem niet op andere gedachten brengen.

Zijn been werd steeds pijnlijker en daarom is, na het mislukken van dotterpogingen, zijn been geamputeerd. Ik bezocht hem vorige week in Clara Fyoena. Dapper zat hij in z’n rolstoel. Hij vertelde zeer nauwkeurig hoe zijn ziekenhuisdagen waren geweest. Ja, het was jammer van z’n been vond hij ook. Maar jeuk en pijn waren verschrikkelijk geweest. Een moedige man waar ik veel van heb geleerd en veel van houd.

Antoinette

Lees ook

Peter ten Have genomineerd voor Roos van Elisabeth

DALFSEN – Dalfsenaar Peter ten Have maakt kans op de Roos van Elisabeth. Deze prijs …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.