Home / / Uit Hei en Dennen: Familie

Uit Hei en Dennen: Familie

Vorige week bezocht ik mijn schoonzusje in Brabant. Haar man, mijn broer, is 10 jaar geleden overleden aan longkanker. Het was een lang proces, met ups en downs en na een jaar de zekerheid van zijn einde. Zijn altijd nabije echtgenote ving hem op bij angst en pijn. Als zij maar naast hem zat had hij niets te vrezen. Na zijn dood is zij actief betrokken gebleven bij onze familie, wij steunen haar en zo langzamerhand heeft zij haar leven weer een beetje op gang gekregen.
Alles in haar huis herinnert aan hun gezamenlijke jaren. Zij zit in zijn stoel, slaapt aan zijn kant van het bed en niets, maar dan ook helemaal niets mag er in en om hun grote huis worden veranderd. Het is een somber huis met glas in lood ramen en rolluiken, die op een of andere manier altijd halverwege dicht zijn. Ieder hoekje is gevuld met foto’s, kaartjes, krantenknipsels uit de tijd van zijn laatste levensjaar. Zij kan en wil haar overleden man niet uitsluiten. Hij is aanwezig in de kleinste ornamentjes. Het wordt verlammend. Zij leeft in een aula van herinneringen.

Dat hoor en zie ik wel vaker, maar dan betreft het mensen die ik minder goed ken. Twee jaar geleden overleed mijn jongere broer aan een aneurysma. Hij heeft niet geweten dat hij stierf, zo plotseling. Zijn weduwe vond al snel (best wel héél snel) een nieuwe vriend, die zij aan ons voorstelde en uiteraard ook meeneemt naar verjaardagen of andere familiefeestjes. Dat kwam hard aan bij ons, en natuurlijk is dat onredelijk. Zij moet verder en wij gunnen haar dat nieuwe geluk. En toch… hij hoort daar niet hè, op die plek naast haar. Is dat klein gedacht? Nou en of. Maar daar hoort immers “onze” broer en niet die veel minder vlotte man, die zomaar in onze familie aanwaait. Terwijl ook ik deze gevoelens teweeg heb gebracht bij de lieve familie van mijn verloofde. Hun verdriet was immens nadat zijn lieve zorgzame fijne echtgenote na een lang ziekbed stierf. En ook zij waren oprecht blij met het nieuwe geluk van hun broer, maar moest dat nou zo snel? Was hij haar dan al vergeten? Natuurlijk niet. Maar het leven gaat door en je krijgt je overledene niet terug door thuis te zitten treuren op de bank. Familiezaken zijn moeizaam en ondoorgrondelijk. Slechts op te lossen door het “gunnen”van nieuw geluk.

Antoinette

Lees ook

Speuren naar Sporen met de boswachter

OMMEN – De Vereniging Natuur en Milieu De Vechtstreek houdt, zoals elk jaar, de excursie …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.