Home / / Lampie: Tortelduifje

Lampie: Tortelduifje

Leeg! In twee teugen. IJskoude citroenranja. Heerlijk. Zeker na gedane arbeid. Een rotklus. Het snoeien van de berberis. De duiding klinkt sjiek, maar het is een ordinaire, kloterige prikhaag. Met van die purperkleurige blaadjes. Ai, splinters in de vingers. Ik had ook maar een handschoen aan. Had er wel twee van thuis meegenomen, maar per ongeluk twee linker gepakt. Nee, niet flauw doen, dom toeval.
Dat ik behept ben met twee linkerhanden is spreekwoordelijk. De heg van mijn dochter in fatsoen knippen is een nare klus, waarbij je nadien wordt gekweld door zere tengels en lage rugpijn vanwege de kromme werkhouding. Volgende keer maar een belletje naar hovenier Jaap Huiskes. Maar oké, na gedane arbeid is het weldadig rusten. Ook in het postzegeltuintje in de zeeheldenbuurt. Het was nagenoeg stil. Sereen. Ver op de achtergrond hoorde ik een elektrische grasmaaier. Ach ja, gemak dient de mens.
Plots een sonoor, suizend geluid. Een zwerm overvliegende postduiven. Misschien van Gerard Wolters, de duivenmelker die de zeges aaneen rijgt. Heb nog met ‘m gevoetbald. Een noeste werker, die het moest hebben van draven, schaven, schoffelen en bikkelen. Niet zozeer een verfijnd technicus. Zijn bijnaam Stiffie kreeg ie toen hij op raadselachtige manier opdook voor een vijandelijke doelwachter en deze wilde foppen met een subtiel lobje. “Man, knap ‘m gewoon steenhard het net in.” “Sorry, ik wilde een stiffie doen.” Een waanidee dat faliekant mislukte, maar de duivenman stond onbewust aan de basis van zijn eigen koosnaam. Stiffie is een goedlachse rauwdouwer, die van zijn hart geen moordkuil maakt.
De vraag of hij, residerend in het bosrijke buurtschap Stegeren, geen last heeft van roofvogels, die het op zijn postduiven hebben gemunt, werd gepareerd met het antwoord, “as ze zich makkelijk loat griep’n heb ik d’r ook niks an!” Maar die duiven…? Misschien niet van Stiffie, maar van Gerrit van Elburg, alias Pitman. Die woont om de hoek.
Opnieuw stoof de zwerm over. Ja, vast van Pit. Topgozer. Pit toert á la Willem Holleeder op zijn scootertje door de Vechtstad. Tot voor kort waren er twee grote liefdes in zijn kabbelend bestaan; voetbal, Heracles en OVC ’21 in het bijzonder, en de duivensport.
Maar de duiven van Pit komen al een tijdje niet meer voor in de uitslagen top 10 van PV de Luchtpost. Pit heeft omgang. Het meisje, achter op zijn scooter, heeft ‘m stevig in de houdgreep. Het koerend gespuis is verwezen naar het tweede plan. Een variant op ‘Guus kom noar huus’, over koeien die op springen staan, varkens die moeten vreten en hooi dat van ’t land moet. Verschoven interesse. Net als Guus kreeg Pit de jacht in het bloed. De casanova is als een blok gevallen voor een blonde deerne uit de klepperstad. Spijtig voor de postduiven, Pit concentreert zich op een enkel tortelduifje. De radio staat uit, toch hoor ik Elvis, ‘Like a river flows surely to the sea/Darling so it goes/Some things are meant to be/Take my hand, take my whole life too/For I can’t help falling in love with you…’

Lees ook

Rick: Voorstelrondje

Ik ben Mark van Dam, 34 jaar en accountmanager bij deze organisatie. Ik werk hier …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.