Home / / Lampie: Moe

Lampie: Moe

“Koffie?” Ik schrok wakker. Enigszins verstrooid en ietwat schor, “ik ben me van geen kwaad bewust…, wat, ja, oké, doe maar.” Zóóó…, was me daar een partij van de wereld, goedemorgen! “Je wordt een oud mannetje”, zegt mijn echtgenote spottend. “Kin op de borst. Mond open en snurken…, snúúúrken! Je geronk kwam boven de televisie uit.”

Het was uitgestelde vermoeidheid welke me opbrak. Na het avondeten kon ik de ogen amper open houden. Vermoedelijk te veel energie verbruikt bij mijn werkgever, de Nederlandse Spoorwegen. Ja, ja, het is sappelen. Keihard werken en weinig verdienen. “Even een stukje fietsen”, had ik na het eten geroepen. In de hoop energieker terug te keren na een partij pedalen trappen in de frisse lucht.

Ging aanvankelijk lekker. Wind in de rug. Vanaf Ommen het fietspad op bij Varsen. Op naar de stuw in de Vecht, gelegen tussen pak ‘m beet Oudleusen en de even pittoreske als lommerrijke nederzetting Vilsteren. Maar, lelijke domoor die ik ben, zo fijn als het ging op de heenweg, zo lastig was het op de terugweg. Wind pal in de snufferd. En die was flink aangewakkerd. Althans, zo voelde het. Op de heenweg was het genieten van de natuur. Eenmaal retour had ik nergens oog voor. De overgang van lente naar zomer. Mooie tijd. Buizerds zwevend aan het hemelzwerk. Een meerkoetvader die zijn pluizige kuiken een spinnetje voert. Even halt maken.

Een moedereend met wel elf donzen pulletjes. Moeder eend vertrouwt me voor geen centimeter en snatert panisch haar kroost bijeen. En vader eend? Nergens te bekennen. Die doen niet aan nazorg. Na hevige verkrachtingsscènes waarbij de vrouwtjes bijkans worden verzopen, mogen de dames het uitzoeken, onder het mom ‘wie ze krijgt mag ze houden’. Opvallend. Geen weidevogels. Wel kauwtjes en zwarte kraaien. Maar geen buitelende kieviten, grutto’s of tureluurs. O ja, en herrieschoppende scholeksters. Pfff, die terugweg. Man, man, man, Boudewijn de Groot in de kop.

‘Hoe sterk is de eenzame fietser/die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind, zichzelf een weg baant.’ Tijd voor trapondersteuning Lampie, klonk een spottend stemmetje in mijn hersenpan. Armen op het stuur en buffelen. Ik verplaatste mezelf in Peter Sagan, mijn favoriete wielrenner. ‘Sagan is vandaag oppermachtig’, schetterde een niet bestaande speaker. “Goedenavond”, groette een oudere dame in het voorbijgaan. Vriendelijk hoofdknikje terug, de gedachte was minder fraai, weer zo’n bedrieger op een valse fiets. Eindelijk…, hotel de Zon en de Hessel Mulert brug. Op naar De Dante.

Nog te moe om een ijsje te scoren bij Ekkelenkamp. Naar huis. Languit op de sofa. Tot mijn vrouw me wreed verstoorde. Een duf schepsel als spiegelbeeld, die met zijn knuisten de slaap uit de ogen wrijft. Pfff, dat was geen schoonheidsslaapje. Nog verkeerd gelegen ook. Stijve rug. De souplesse is voorgoed verdwenen. Oud worden wil iedereen, oud zijn wil niemand. Een diepe geeuw. Valt niet mee. Kom Lampie, niet zo somber, praat ik mezelf moed in. Nog geen rimpel te zien. De enige rimpel die je hebt is niet zichtbaar, daar zit je op…

Lees ook

Langlopende exposities en activiteiten

Ommen Galerie Tom Lucassen, Prinses Julianastraat 10, open donderdag 13.00 – 17.00 uur, vrijdag 09.30 …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.