Home / / Lampie: Voorjaarskriebels

Lampie: Voorjaarskriebels

Komt het omdat het voorjaar is? Geen idee, maar mijn vrouw kreeg plots last van onrust. Lentekriebels. Niet op moment dat ik onder de douche vandaan stapte hoor, kort daarna, toen ik was aangekleed. Ik had de koffie nog niet eens op, laat staan de krant doorgespit, maar werd desondanks overvallen door een bui van opruimwoede. Niet van mezelf, van haar. “Wat moet je toch met al die versleten schoenen? Gooi toch weg die zooi!” Ik heb geen talent voor weggooien. Zonde. “Niks weggooien! Makkelijk voor in de tuin.” Mijn echtgenote schoot in de lach. “Zes paar schoenen waar je de tuin mee in kunt en ondertussen doe je er niks aan.” Ik betrok de verdedigende stelling. “Ik laat ruimte voor de vogels en de natuur, vanuit een sturende rol. Als het echt te gek wordt en er ontstaat wildgroei, grijp ik in.”
Om mijn gelijk te halen pakte ik de vogelgids er bij. “Hier lees. Waarom denk je dat de roodborst hier elke dag rondscharrelt? Diezelfde roodborst die jij zo leuk vindt. Dat vogeltje van de kerstkaartjes. Ons favoriete vogeltje. Van dat liedje, ‘roodborstje tikt tegen het raam, tik, tik, tik!’ Als ik hark en schoffel laat spreken is ie weg hoor! Nou…, nou…?” “Ja hallo, weet ik veel.” “Luister! De roodborst houdt van een wat rommelige tuin, met verborgen hoekjes die ongemoeid worden gelaten.” Met triomfantelijke blik citeerde ik verder. “U kunt roodborsten in de winter helpen met gedroogde meelwormen, ongekookte havermout of een zadenmix.”
En ja, deze hulpverlener schiet regelmatig binnen bij Rinus Klein, om allerlei lekkernijen voor mijn gevleugelde gasten te kopen. Als dank voor mijn gulle gaven word ik niet getrakteerd op welluidend vogelgezang. Keerzijde is dat de boel met volle overgave wordt onder gescheten. Oké, minipoepjes, maar vele kleine maken ook een bult vogelkak. Dat komt overigens niet van de roodborst, ook niet van de twee merels, maar van de mussen. Schoffies die gezamenlijk een vrolijk kwetterende straatbende vormen en ongevraagd mijn tuin bemesten. Op zich niet zo’n probleem, alleen kunnen ze niet mikken en poepen de tegels onder, in plaats van hun gevoeg netjes tussen de beplanting te deponeren. Blijft tuig, die mussen.
“Ja, luister es. Ik vind het smerig. Ik heb liever dat je ze niet meer voert.” “Ach joh, een emmertje heet water en de troep is weg.” “Nou, begin daar dan es mee.” “Ga er zo mee aan de slag lieverd!” “Ja, ja”, klonk het spottend. Dat ‘ja, ja’ kwam over als ‘geloof je het zelf’. “En die stapel elpees. Dat ligt er maar te liggen. Verkoop dat spul toch. Of breng het naar de kringloop.” “Dat levert niks op.” “Joh, wat moet je ermee?” “Ja luister es. Die elpees doe ik niet weg. Dan verkoop ik mijn jeugd en word echt een ouwe zak.” “Dat ben je al.” Nou, daar kon ik het mee doen. Tijd om vanuit de gesloten verdediging over te gaan tot een frontale aanval. “Dat jij last hebt van voorjaarskriebels prima, maar val mij daar niet mee lastig…!”

Lees ook

Speuren naar Sporen met de boswachter

OMMEN – De Vereniging Natuur en Milieu De Vechtstreek houdt, zoals elk jaar, de excursie …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.