Home / / Lampie: Shut up!

Lampie: Shut up!

Een mens kan niet overal in uitblinken. Kunst is je kwaliteiten ontdekken en deze benutten. Andersom geldt dat ook. Als je iets niet kunt, niet aan beginnen. Anders sta je aan de basis van je eigen teleurstelling. Zelfkennis siert de mens.

Er zijn eigenschappen welke niet op mij van toepassing zijn. Zo ben ik allesbehalve stoer. Niet streng. Wel consequent. Soms serieus. Liever niet, maar je ontkomt er niet aan. Dus streng? Nee. Stoer? Ha, ha, absoluut niet. Duidelijk? Euh…, ik denk ’t wel. Of spreek ik mezelf nu tegen? Een vechtersbaas? Welnee, schei uit! Had ik deze deugden wel, dan was ik beroepsmilitair geworden. Zoals mijn schoonpa.

Maar voor een carrière als vechtmachine of militair strateeg ben ik te joviaal in woord en gebaar en bezit geen spat gevoel voor rang en stand. Bovendien leent mijn stem zich niet om bevelen te blaffen. Mensen die van achter uit de keel tegen me tekeer gaan neem ik niet serieus. Het werkt op mijn lachspieren. In het gunstigste geval maan ik tot kalmte, maar negeren is waarschijnlijker.

Achteraf gezien heeft ons land mazzel gehad dat ten tijde van de Koude Oorlog de Russen niet richting het westen marcheerden. De dienstplicht werd volbracht, maar de betekenis van de term ‘voor volk en vaderland’ ontging me volledig. De legerleiding verordonneerde mij richting telefooncentrale. Dat kon weinig kwaad. Een bevordering zat er niet in. Mijn sergeant destijds raadde me aan een opticien te raadplegen, zo mijlenver zat ik naast de roos tijdens de schietoefeningen. Dat er opzet in het spel was kwam niet bij hem op. Het was spel, zo zag ik het destijds, in doen en laten nog wat speels en baldadig.

Ach ja, die dienstplicht. Je moest er het beste van zien te maken. Waarom ik dit vertel? Vanwege de statige militair die een weekje geleden zijn opwachting maakte in het eerste klasse compartiment van de boemel richting Emmen. Een rijzige commandant met een baret op zijn knar en sterretjes op zijn schouders. Een verschijning hoor. Fiere houding en een karakteristieke knevel onder zijn gok. Het prototype van een officier.

“O dear. How sad. Never mind.” Zo’n figuur. Geen idee? Tip van de sluier. “Shut up!” Nee…? Windsor Davies. Windsor wie…? Davies! De jonkies niet, maar bij 40-plussers moet een lampje gaan branden. Ja…, ja…, bingo! De televisieserie ‘Oh moeder, wat is het heet’! Davies was de sergeant-majoor, die leiding gaf aan een zooi dienstplichtige slapjanussen ergens in het bloedhete India. Och, wat ’n prachtseries had je destijds. Naast ‘Oh moeder, wat is het heet’ had je ‘Dad’s Army’, ‘George and Mildred’, ‘Are you being served’, ‘Fawlty Towers’ en niet te vergeten ‘Mr. Bean’. Geweldig toch?

Een zucht van irritatie haalt me uit mijn mijmering. De majoor, of wat voor hotemetoot dan ook, stoort zich aan wat rumoerige opgeschoten knapen op het balkon. Geërgerd kijkt hij over zijn schouder. Komt ie…, niet schrikken, denk ik, en verwacht een ferm “Shut up!” Het bevel blijft wonderwel uit. Toch iets te veel door mijn gedachten laten meeslepen…

Lees ook

Morrenhof-Jansen Handbal Dalfsen wint van Huisse

DALFSEN – Na vijf competitiewedstrijden staat dames 1 van Morrenhof-Jansen Handbal Dalfsen bovenaan het rechterrijtje …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.