Home / / Lampie: De supermarkt

Lampie: De supermarkt

Vrijdagavond. Een bakkie doen bij dochterlief. Even bijkletsen en weer terug naar huis. “Ga gelijk maar even mee”, zegt mijn vrouw en draait ons Twingootje op de terugweg de parkeerplaats van Appie Heijn op. Ik voel mijn bloeddruk stijgen en probeer mijn kont ervoor weg te draaien. “Kuier het laatste stukje wel naar huis.”

Dat domme gesjouw door de supermarkt. Boodschappen doen, pfff, broertje aan dood. Schijnbaar ben ik niet de enige. Voor de ingang stond een man, in joggingbroek en op badslippers, sjekkie in de snufferd en beide handen in de zak. Hij keek verveeld over zijn schouder de grootgrutter in. Vermoedelijk stond ie te wachten op z’n wederhelft. Haal jij ’t spul maar schat, doe ik even een peuk. Moet mij ook lukken, dacht ik en opperde, “Ik wacht buiten. Kun je rustig je gang gaan.” Zogenaamd mijn eega ter wille. Tevergeefs. Ze trapte er niet in. “Doe niet zo flauw. Kom nou gewoon mee.” Op het verzoek volgde een gebod, “en kijk es wat vrolijker.”

Ik ben slecht in boodschappen doen. Heb er geen talent voor. Moet niet het eerste potje pindakaas pakken wat in mijn blikveld komt en in de kar mikken, maar de prijs vergelijken. En mijn verstand gebruiken. Dat ene afwasmiddel is weliswaar goedkoper, maar qua inhoud zit er veel minder in. Dus…, kijken! Het was druk bij Appie. Omdat ik toch niets weet te vinden, en altijd de verkeerde spullen pak, drukte ik, om me toch nuttig te maken, het boodschappenkarretje gedachteloos voort, terwijl mijn vrouw aan prijs-kwaliteitverhouding deed bij de sinasappels. De gedachten gingen waaieren. Ommen wordt best een behoorlijk stadje. Geen bekende te zien.

Ik keek in de karretjes om me heen. Een met een familiepak schoonmaakdoekjes en potjes Olvarit. Een jong moedertje gokte ik en ja hoor, bingo! Voor me een winkelwagen met pakken Croky Chips, opwarmlasagne en tien blikken bier. Een gescheiden vent? Ik werd half bevestigd. In ieder geval een solo winkelende kerel, die gezien zijn ruige look kampte met een kapot scheerapparaat. Iets verderop een mandje met diepvriesfrikadellen en energiedrankjes. Euh…, een student wellicht? Fout, een schilder. Geen kunstschilder, maar zo eentje die kozijnen en deuren van een kleurtje voorziet. En zo te zien geregeld een klodder op zijn broek laat vallen. Waarom dragen schilders eigenlijk witte broeken en geen zwarte? Goeie vraag, maar ik werd alweer afgeleid.

Ondanks een prominente positie op de zwarte lijst is suiker, vet, alcohol en nicotine volop verkrijgbaar. De supermarkt houdt rekening met de onverschillige, die zich zonder schuldgevoel naar een vroegtijdig sterfbed vreet en zuipt. Zo alles binnen. Ruim voordat Veronica Inside begint. Lang leve Appie. In de vorige eeuw was dat niet gelukt. Had je hele winkelstraten vol bakkertjes, groenteboeren en slagers. Een katholieke, een gereformeerde en een neutrale. Die wereld bestaat niet meer. De krimp van de middenstand ging gelijk op met de terugloop van de georganiseerde religie. Waar zouden we zijn zonder het gemak van de supermarkt? Inderdaad, te laat voor het onvolprezen voetbalprogramma Veronica Inside!

Lees ook

Maandelijkse fietstocht Saam Welzijn

DALFSEN – De eerstvolgende fietstocht, uitgezet door enthousiaste vrijwilligers, vindt plaats op dinsdag 26 november. …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.