Home / / Lampie: Jan Hansman perron

Lampie: Jan Hansman perron

Het eilandperron van het pittoreske station Ommen is smal. Dat viel me in de vroege jaren tachtig van de vorige eeuw op, toen ik mijn opwachting maakte bij deze in veredelde halte. Als beginnend spoorman moest ik wissels in de juiste stand smijten, spoorbomen laten zakken, seinen op groen zetten en tickets verkopen.

Terug naar 1983, een zonovergoten ochtend in mei. Merels zongen het hoogste lied, in de sparren buitelden meesjes en een eekhoorn beklom in sneltreinvaart een hoge eik, zo in contrast met de boemels die hier sloom binnen hobbelden. Wie het perron af liep, kwam langs een karmozijnrode klimroos, hangend aan de gevel van het gebouw. Een juweel. Station Ommen was tiptop. Geen vuiltje te bekennen.
Ik meldde me aan het loket. Bij Ab Meijerink, dat hij ruste in vrede. Die keek zijn nieuwbakken collega argwanend aan, zo van ‘nemen ze nu ook al snotneuzen aan bij het spoor?’ Desondanks werd ik binnengelaten.

Daar maakte ik kennis met Jan Hansman en Hans Visscher, de Heer hebbe zijn ziel. Ab ging onverstoorbaar door met de opmaak van de kas. Jan bood me koffie aan en Hans tapte moppen. “Hou Hans te vriend, want die kent iedereen en weet wat er in de stad gaande is. In ruil voor koffie brengt hij elke dag de krant”, vertelde Jan. Ab draaide zich even om en verklapte dat Hans liever een borrel had, maar dat ze daar niet aan beginnen.

Het duurde niet lang of ik draaide zelfstandig dienst. Overdag verlichtte Jan mijn taak. Bewaakte de fietsenstalling, terwijl ik een retourtje Zwolle verkocht. We deden ons werk, dronken koffie en keuvelden over koetjes en kalfjes. Een gemoedelijke man, waar je geen ruzie mee kreeg, of je moest het er zelf naar maken. En daar liet ik het onbedoeld op aan komen… Op de dinsdag ging Jan wissels smeren. Vaste prik.

“Gooi ‘m even om als ik zwaai.” U moet weten, van mobiele telefoontjes had nog geen sterveling gehoord. Maar de krant van Hans Visscher… Ik was er zwaar in verdiept en vergat de afspraak. Jan zwaaien. Het wissel kon om. Maar er gebeurde niets. Jan mopperig, terwijl ik mezelf verloor in excuses.

De volgende dinsdag stond Jan weer vruchteloos te molenwieken, terwijl ik inlichtingen stond te geven over een treinreis naar Utrecht. Klant tevreden, Jan boos. Dat moest me geen derde keer gebeuren. Het was mistig. Staat Jan nu te zwaaien? Gokje. Hup, wissel om. Op moment dat Jan met het gezicht nog slechter dan het weer richting station beende wist ik: mis gegokt en stamelde iets van ‘sorry’.

Verder leek het me wijs te zwijgen. Er rustte geen zegen op… Jan was als een donderbui, eventjes kwaad, daarna klaarde het snel op. Hij zorgde er voor dat Ommen decennia lang het properste stationnetje des lands was, al is daar nooit onderzoek naar gepleegd. Na meer dan honderd jaar zijn de spoorbazen er achter dat het eilandperron te smal was, dus werd er eentje bij gebouwd. Helaas is vergeten deze opstapplaats te dopen tot Jan Hansman perron!

Lees ook

Politiek Verwoord: Gemeentebelangen

DALFSEN – Verschillende politieke partijen uit de gemeente geven hun actuele standpunten weer. In deze …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.