Home / / Lampie: Meester Carlos

Lampie: Meester Carlos

Met wat lootjes en het programmaboekje in de hand slofte ik naar de rand van het hoofdveld. Zo’n tien minuutjes voordat de voetballers van OVC ’21 de strijd aangingen met wat boerenkinkels uit Wijster.

Een tik op de ruit deed me een blik achteruit werpen. Ik keek in het vriendelijke gelaat van Carlos. Even zwaaien met ‘t handje. Carlos is officieel Carles, maar iedereen zegt Carlos. Doordeweeks schoolmeester op De Dennekamp, op zondag biertapper annex patatbakker bij OVC ‘21. Gezicht van de club. Vader aller Kantinebazen. Altijd goed te pas. Dat was ie ook op moment dat ie in het prille nieuwe jaar tussen Ommen en Varsen over het fietsbruggetje peddelde. Ik stond daar aan het kanaal mijn geluk te beproeven als hengelaar. Een kreet van herkenning ging gepaard met het gepiep van knijpende remmen.

Of ik wat ving? Het gemak van tegenwoordig is dat je verhalen kunt staven met beelden. Op de iPhone. In de vorige eeuw moesten mensen je maar geloven op de blauwe ogen, maar die van mij zijn bruin. Dus ging je zweren. Een V tussen wijsvinger en middelvinger, daar tussendoor spugen, plechtig sprekend ‘erewoord’. Nu heeft bijna iedereen een iPhone. Kun je meer mee dan alleen bellen. Vroeger, in de jaren 70, 80 en 90 van de vorige eeuw, had je dat niet. Wel een telefoon. Zo’n vaste. Die sleep je niet mee naar de waterkant. Niet alleen omdat ze bij Karwei niet zulke lange verlengsnoeren hebben, je kon er alleen mee bellen, niet fotograferen.

Niet mijn gewoonte hoor, foto’s showen. Kan wel gaan zitten opscheppen, maar dan wil ik op een mooie zaterdagmiddag een hengeltje werpen en dan zijn ik weet niet hoeveel gelukzoekers me voor. Ik blijf gereserveerd. “Wat gevangen Lampie?” “Neuh…, niks.” Het gaat onbekenden geen reet aan. Of laat ik het zo stellen, over wat er bij mij in de slaapkamer gebeurt, stelt u zich daar niet teveel van voor, dat wordt met het stijgen der jaren minder, en wat er geschiedt aan de waterkant, daar laat ik mij niet over uit. Daar ga ik, gelijk het prijsgeven van mijn pincode, discreet mee om.

Maar ik dwaal af. Carlos dus, eigenlijk Carles. De schoolmeester was onder de indruk. “Allemachtig wat een monster.” Hij vertelde vroeger veel te hebben gehengeld, met Bertje Olthuis en de broers Sijbesma. ‘Bandieten van weleer’. Stevige 50-plussers. Van Netflix, Fortnite of Warcraft hadden we geen weet. We hadden een bal, een hengel, een pick-up met singletjes en elpees, dat was het.

We bleven nog wat kletsen. Over de kinderen. Over vissen. Over ‘de voetbal’. Hij was een rappe vleugelspeler, die met een wapperende manen langs de lijn galoppeerde. Weg is de snelheid, weg zijn de krullen, gebleven is de lach. Gekomen zijn de lichamelijke mankementen. Boven de vijftig, geen dag meer zonder pijn. Ach ja, even zeuren over vroeger, toen je écht veel vis kon vangen en er nog écht goed gevoetbald werd. Toen was geluk, heel gewoon. “Tot kijk en vang ze.” Duim omhoog en daar ging ie weer, meester Carlos, toffe peer…

Lees ook

Boosterprik mogelijk in alle gemeentes GGD IJsselland

REGIO – Mensen die wel een boosterprik wensen, maar daarvoor niet ‘helemaal’ naar Deventer, Hardenberg …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.