Home / / Uit Hei en Dennen: Feestdagen

Uit Hei en Dennen: Feestdagen

Stuurt u nog kerst- en nieuwjaarskaarten? Volgens mij is daar sinds een jaar of vijf flink de klad in gekomen. Ik peins er niet over om de 150 familieleden en kennissen te voorzien van een fraaie kaart met tekst en enveloppe. Want wat deden wij met de bergen ontvangen kerstpost? Ja, ooit hing ik ze aan een rood lint aan de toog van de serre, maar daar viel op den duur niet meer doorheen te komen.

Sinds de enorme hoeveelheid kerstwensen en beden tot een heilzaam nieuwjaar zijn verminderd, neemt ook mijn enthousiasme flink af. Ooit versierde ik vanaf 15 november ons huis met kerstbomen, kerststalletje, oude verlichte sneeuw stadsgezichten en marktpleinen. Maar helaas, mede door de weerzin van verloofde, blijft het ook dit jaar bij twee miniboompjes en wat kleine frutseltjes. Ik heb al wel een kerst cd opgezet. Toen daarna verloofde kokhalzend de kamer verliet wist ik, ook daar komt een einde aan!

NU is Sinterklaas nog in het land, al of niet met zwarte, witte- of roetveeg Pieten. Het zal de kinderen een zorg zijn hoe de Pieten er uitzien. Als er maar lekkers uit de jute zakken komt. Nee, het zijn de volwassenen die over elkaar heen buitelen over wel of niet een zwarte Piet. Zij denken dan aan slaven uit Afrika. Wij aan door de schoorsteen zwarte roet Pieten. Hebben ze ringen in hun oren en overdreven rode lippen? Ja, dat maakt het geheel vrolijker en joliger. Wie zich daar aan stoort of dit vereenzelvigt met donker getinte mensen……………hoe bekrompen moet je dan denken? Ik zie prachtige wijze, interessante donker getinte mensen in mijn omgeving. Het is nog NOOIT in mij opgekomen hen te vergelijken met een zwarte Piet. Hoor je ooit mensen over een witte Sinterklaas? Met notabene een mijter, jurk, staf en rode mantel? Is nu iedere blanke man een Sinterklaas?

Zelf ervaar ik geen verschil of iemand zwart, wit of er tussenin is. Wel weet ik wie goed is of wat minder, en laten dat over het algemeen witte mensen zijn. Wat gaan we schone tijden tegemoet, als alle volkeren mixen. Geen wit of zwart, maar dat mooie inbetween, zoals we dat in onze jonge jaren wensten, bakkend op de snikhete stranden van Spanje en Italië. Overdag liggend in het brandende zand en ‘s avonds bruin getint met blote jurkjes in de disco. Teder omarmd door een beeldschone donkere jongeman

Antoinette

Lees ook

Boek van de Week: ‘Het verbrande huis’

Bodil bezoekt, ze is dan zes, in 1970 samen met haar ouders en broertje voor …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.