Home / / Lampie: Op naar Wildlands!

Lampie: Op naar Wildlands!

Binnenpretje. Het is alweer een tijdje terug, maar het voorval bezorgt me nog altijd een krul om de mond. Vol verwachting stond mijn kleinzoon voor me. Het kereltje had me net een enveloppe overhandigd. Vanwege mijn verjaardag. “Nog gefeliciteerd opa.” Verwachtingsvol bleef hij voor me staan. Ik hervatte de conversatie met mijn vrouw. Of nou ja, conversatie…, ik gaf aan nog wel een bak koffie te lusten. “Maak dan open”, drong het mannetje aan. “Ja, ja, zo”, antwoordde ik en deed er expres lang over, met een knipoog naar mijn echtgenote. Die trok de wenkbrauwen naar elkaar toe en knikte even met haar hoofd, als gebaar van: zit dat jong niet zo te plagen. “Zal ik ‘m voor je open maken opa?” “Nee hoor, dat hoeft niet.” In de enveloppe, een eenvoudige witte, maar opgesierd met vrolijke stickers met schreeuwerige teksten als ‘hoera’ en ‘proficiat’, zaten 2 A4-tjes. Tegoedbonnen voor Wildlands Adventurepark in Emmen.
Het Noorderdierenpark in de zuidoosthoek van Drenthe is omgeturnd tot belevingspark. In de vorige eeuw had ik een abonnement en stoof op vrije dagen met mijn dochtertje naar Emmen. De struisvogels, kamelen en zebra’s interesseerden het kleine wicht geen hol. Het was in draf naar de speeltuin. Dus zocht je een plek en wachtte je op het moment dat ze het klimmen en klauteren zat was. Dat moment kwam voor mij meestal te laat en voor haar te vroeg, wat weer leidde tot onvrede of paaien met de belofte van een lekkere pannenkoek, als dat niet hielp, dan was het ‘hup onder de arm en weglopen met een krijsend kind. Dat ik nooit ben aangesproken op verdenking van kidnapping is eigenlijk best vreemd. Maar goed, de hoop was gevestigd op de bavianenrots. Kwam ze daar niet tot bedaren, dan was het foute boel. Vaak deden we een soort rollenspel. Zagen we een aap die niet direct begon te vreten aan een appel, maar wortels, appels en uien eerste verzamelde, dan vroeg ik: op wie lijkt die? Ja hè, op mama, die net naar de supermarkt is geweest.
Vervolgens wees ik naar een alfamannetje, die hautain van zich af loerde en zich door een aantal vrouwtjes liet vlooien. “Kijk, dat is de baas, dat is papa!” Nooit vergeet ik haar reactie, “mama is toch de baas!?” “Welnee, ik bèn de baas, je mama spéélt de baas!” “Mama heeft de portemonnee!” “Maar papa heeft dat geld verdiend.” “Nee hoor, mama heeft het de centen gepind, dat heb ik zelf gezien.” “Wil je nog een ijsje?” “Jááá…, ijsje, ijsje…!” “Dus wie is de baas?” “Mama!” Ach, laat maar, gedoemd te mislukken, de indoctrinatie van mijn vrouw was er niet uit te rammen. Waar was ik…, o ja, de A-tjes, vrijkaartjes. Twee keer toegang tot Wildlands. “Opa, wanneer gaan we?” Ik acteerde verbazing. “We…, de kaartjes zijn toch bedoeld voor oma en mij?” Nog nooit iemand zo besodemieterd zien kijken. Genieten in stilte, met het gezicht strak in de plooi, maar ‘de baas’ moest het weer verpesten. “Doe niet zo flauw opa. Hij gaat wel met jou hoor ventje!”

Lees ook

Soundtrackmuziek in WH Zwart Hal

LEMELERVELD – Arjan Breukhoven verzorgt op zaterdagmiddag 5 februari een orgelconcert in de WH Zwart …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.