Home / Dalfsen Regio / wil schackmann presenteert boek over de strafkolonie in de ommerschans

wil schackmann presenteert boek over de strafkolonie in de ommerschans

Tekst/foto: Cynthia Vos

Deze koloniën hadden als doel het leven van de armen te verbeteren en ze tegelijkertijd beschaving bij te brengen. Na verloop van tijd ontstond de behoefte aan een strafkolonie, een plek waar ongehoorzame burgers naartoe werden gestuurd. Die strafkolonie kwam er in de Ommerschans.

Dat hij schrijver wilde worden, stond voor Wil Schackmann vast. In zijn pubertijd was schrijven een houvast voor zijn puberteitsproblemen en later deed hij het meer voor het plezier. Het was in 1986 dat hij de knoop doorhakte en besloot dat hij van schrijven zijn beroep wilde maken. Het was nu of nooit. “Je wordt geleefd, de tijd gaat voorbij en je voornemen dreigt te verdwijnen”, vertelt hij.

De eerste tijd als schrijver was zware armoede. Hij publiceerde wel zijn eerste boek, maar Schackmann moest het hebben van kleine klusjes. Totdat hij een klus kreeg als scenarioschrijver van Medisch Centrum West. Het schrijven voor deze serie voorzag Schackman van het nodige inkomen. Naast verhaallijnen zag hij mogelijkheden voor een plot. Hij maakte een a4’tje en de makers kochten het voor 2.500 gulden. Na Medisch Centrum West ging hij schrijven voor de Duitse variant, Stadtklinik. Toen de Humanistische Omroep een schrijver zocht uit Noord-Nederland die zich wilde verdiepen in de koloniën voor een documentaire, voelde hij zich aangesproken. “Ik was nog nooit in een archief geweest”, maar het onderwerp greep hem. “Ik kwam erachter dat de verhalen van mensen van 200 jaar geleden veel mooier waren dan die van Medisch Centrum West.” Toch was het pas jaren later dat hij zelf zijn eerste boek ging schrijven over het onderwerp.

Onvermogen
De verhalen van de kolonisten fascineerden Schackmann heel erg. Het feit dat de mensen 200 jaar geleden in sommige opzichten precies hetzelfde zijn als nu hield hem in de greep. “De liefde voor kinderen, maar ook het menselijk onvermogen verschilt niet veel van nu.” Wat wel anders was bij de koloniebewoners was het gebrek aan een sociaal vangnet en de behoefte aan stabiliteit. “De mensen in die tijd waren niet brutaal, maar onderdanig en afhankelijk en leefden van dag tot dag.” In ruil voor de zekerheid die de koloniebewoners kregen in de vorm van arbeid, onderwijs en onderdak moesten zij aan strenge regels voldoen. Sterke drank was verboden, wie wilde trouwen, op verlof wilde buiten de kolonie of iets extra’s wilde, moest dit aanvragen. Iets wat zeker niet altijd goedgekeurd werd.

Willempje
Het boek ‘de Strafkolonie’ is het vierde boek in de reeks van Will Schackmann. Voor de personages ging hij op zoek naar personen die symbool staan voor ‘iets’ in de kolonie. Zo kwam hij Willempje van der Dooze tegen in de archieven. Willempje was een weduwe met vier dochters, ze raakte in de kolonie ongetrouwd zwanger van een huisgenoot. Dit leverde haar een straf op in de strafkolonie van de Ommerschans. Uiteindelijk zat zij dertien jaar in de strafkolonie. Volgens Schackmann staat Willempje symbool voor ‘een tweede kans en de harde aanpak binnen de kolonie’. Door middel van Willempje en andere personages uit de kolonietijd brengt Schackmann de kolonie 200 jaar later weer tot leven.

Geschiedenis
Het schrijven van zo’n omvangrijk boek met zo veel informatie gaat niet altijd zonder slag of stoot. Vooral het ‘kantoorwerk’, zoals de schrijver het zelf noemt, is tijdrovend. “Bij elk boek heb ik momenten gehad dat ik dacht, hier kom ik niet meer uit. Maar inmiddels leert de ervaring dat dit uiteindelijk wel het geval is.’’

Op de vraag of zijn boek een hoger doel dan alleen informeren heeft, moet Wil even nadenken. “Ik ben een verhalenverteller, het is me snel te abstract. Maar stiekem zitten er toch leerelementen in. Van geschiedenis valt veel te leren.”

Na vier boeken over de koloniën vindt hij het mooi geweest. Hij heeft het pad gebaand voor andere schrijvers of onderzoekers. Al zijn verzamelde materiaal gaat binnenkort online via de site van het Drents Archief, zodat anderen verder kunnen gaan waar hij na vier boeken en ruim 1600 pagina’s gestopt is.

 

Lees ook

Boek van de Week

Celina Savoia is helemaal kapot na de plotselinge dood van haar man Tony. Zeven jaar …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.