Home / karin eigenwijze hond

karin eigenwijze hond

Mijn man en ik hebben het heel lang weten tegen te houden en uitgelegd dat we allebei werken en dat dat zielig is voor een hond. Toch zijn we ruim vijf jaar geleden overstag gegaan, ook omdat mijn man veel vanuit huis kan werken. Voorwaarde was dat we het met z’n vijven zouden doen en er dus een mooie verdeling zou worden gemaakt in het uitlaten van het dier. Zoals het in elk gezin vaak gaat: wie lopen er het meest mee? Juist, mijn man en daarna volg ik op behoorlijke afstand.

Hoewel het uitlaten niet altijd leuk is, zeker niet in regen of storm, heb je enorm veel gezelligheid aan een hond. Die van ons, een Berner Sennen, is een knuffelbeer, een eigenwijs geval en een enorme schooier. Je kunt trouwens in gênante situaties terecht komen met een hond. Van de week had ik zo’n situatie.

Sinds een aantal weken is het pad langs de kaasfabriek in Dalfsen gesloten. Er staat ‘tijdelijk afgesloten’ tot een bepaalde datum in juli, maar iedereen weet dat het een definitieve sluiting wordt. Dit vanwege gevaarlijke situaties met uitdraaiende vrachtwagens en langsfietsend of -lopend verkeer. Op zich begrijpelijk, maar wel erg jammer. Dit pad werd dagelijks door ons bewandeld met hond op weg naar de Bellingeweer. Nu loop ik ook weer langs het afgesloten pad en het verbaast me alweer dat hond niet door heeft dat hij het pad niet meer op kan. Hij blijft staan bij de afzetting en kijkt me met grote ogen aan. Dit gebeurt dus elke keer sinds de afsluiting.

We lopen door en bezoeken de Bellingeweer. Als we teruglopen naar huis, besluit ik achter de kaasfabriek te lopen en iets verder, bij de brandweerkazerne, af te slaan richting ons huis. We komen nu bij de kaasfabriek en hond slaat linksaf het pad op langs de fabriek. Ik vertel hem dat dat niet kan maar hij gaat zitten en slaat zijn poot over de riem. Ik weet dat dit geen goed teken is en dat hij zich, wanneer ik hem meetrek aan zijn riem, laat vallen. Toch probeer ik het en jahoor, hij laat zich gewoon vallen en vertikt het op te staan. Shit, en nu?

Na een paar keer proberen hem op de poten te krijgen, besluit ik hem met eigen ogen te laten zien dat we op een gegeven moment niet verder kunnen en loop het pad in. Er zijn bouwvakkers bezig en bij de kaasfabriek kijkt er me eentje aan. Voor hij zijn mond kan opendoen leg ik hem uit dat ik wel weet dat het pad afgesloten is, maar mijn hond niet. Hij moet lachen en kijkt weer weg. Hoe lullig moet dit klinken…

Voor het hek wil ik de hond meetrekken, maar weer gaat hij zitten en laat zich vallen. Ik krijg hem met geen mogelijkheid mee. Ik voel de priemende blikken van de bouwvakkers in mijn rug en besluit om de riem van de halsband los te maken in de hoop dat hij achter me aan komt. Zodra ik dat doe lijkt hij eerst verbouwereerd, maar dat duurt helaas maar kort. Voordat ik het besef sprint hij er vandoor, richting de rondweg. Ik schreeuw als een viswijf dat hij moet blijven staan, maar dat helpt niet. Hij loopt al op het fietspad. Ik sprint naar hem toe. In de tussentijd verstap ik me ook nog eens. Gelukkig ruikt hij wat lekkere luchtjes en zo kan ik hem zijn riem weer omdoen.

Met een rooie kop trek ik hem mee en vervolg mijn weg naar huis, bewust mijn hoofd afgedraaid van de lachende bouwvakkers..

Lees ook

Het Zorgkwartier: bij de tijdse zorg onder één modern dak

OMMEN – Vanaf 2 november krijgt het jaren 80 politiebureau een tweede leven in de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.