karin voorraad

    Zo is merkkleding pas echt interessant als er minstens 50% korting afgaat. Waar ik helemaal van uit mijn dak ga, is wanneer diezelfde merkkleding verkocht wordt voor de helft van de helft. Wegdoen, daarentegen, vind ik erg lastig. Mijn kast puilt uit inmiddels, maar zo lang het er allemaal nog in past… Hetzelfde geldt trouwens voor aanbiedingen in supermarkten of op gebied van bijvoorbeeld drogisterij-artikelen.
    Zo heb ik een kastje boven op de overloop waar ik flessen shampoo, conditioner, deodorant en doucheschuim heb staan. Erg handig, want zo grijp je nooit mis!

    Eenmaal in de zoveel tijd moet ik het kastje uitpakken, want ik weet echt niet hoeveel ik van wat erin heb staan. Mooi klusje voor op een saaie zaterdagmiddag.
    Ik haal alle flessen, potjes en tubes uit de kast en zet ze voor me op de vloer. Dat zijn er best veel eigenlijk. Ik pak papier en een pen en turf hoeveel ik van elk heb:
    15 shampoo, 3 conditioner, 4 scheerschuim, 1 haarmasker, 5 deodorant, 5 stylingspray, 1 aftershave, 3 mannencrème, 3 oogmake-upremover, 3 tandpasta, 3 mousse, 5 styling spray, 13 doucheschuim. Ik denk dat ik de flessen shampoo en doucheschuim, ook al zijn ze in de aanbieding, maar even moet laten staan..

    Wel bedenk ik een mooi systeem om bij te houden hoeveel er is, door op een papiertje aan de binnenkant van de kast de aantallen erop te zetten. Bedoeling is dan dat zodra er iets uitgepakt wordt, op het papiertje het nieuwe aantal wordt gezet (en natuurlijk als er voorraad in komt). Of dit echt gaat werken met vijf personen, is de vraag.
    Maar goed, mijn moeder is nog veel erger: die heeft een hele vriezer vol met vlees (uit de aanbieding, zo goedkoop dat ze het niet kon laten liggen). De vriezer zit zo stampensvol dat het niet anders kan zijn dan dat vlees dat onderin ligt behoorlijk over de datum moet zijn. Waar blijft dan je voordeel? Maar ook mijn schoonmoeder kan er wat van. Toen we haar gingen verhuizen naar een verzorgingsflat kwamen we maar liefst twintig paar schoenen tegen, nog in de doos. Ze lagen achterin een kast en ze wist niet eens meer dat ze ze had.

    Ik troost me dan maar met de gedachte dat ik er niets aan kan doen, dat het in de genen zit en misschien wel in het feit dat ik een meisje ben..

    Meer foto's

    LAAT EEN REACTIE ACHTER

    Vul alstublieft uw commentaar in!
    Vul hier uw naam in

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.