Home / karin borstkanker ik 19

karin borstkanker ik 19

Donderdag 22 maart
Vandaag heb ik een controle-afspraak bij de plastisch chirurg. Hij vraagt hoe het met me is en ik geef aan dat ik zo enorm moe ben, maar dat het met de wondpijn wel meevalt. De wond ziet er goed uit, de borst is nog wel groter maar dat kan ook nog komen door de zwelling. Ik geef aan dat de prothese er niet mooi uitziet, plat en met een knik. Hij beaamt dit en geeft aan dat dit verholpen kan worden door lichaamseigen vet in te spuiten op die plekken. Wordt dan wel weer een operatie, maar kan ook nog veel later mocht ik dat willen. Ook zegt hij eerlijk dat hij misschien een andere maat had kunnen bestellen.

Hij legt uit welke opties hij heeft om de tepel te maken; dat kan door de helft van de andere, gezonde tepel weg te halen of door uit de huid die er nog zit een uitsparing te maken en daar een bobbeltje van te maken. Wat ook nog kan is een driedimensionale tepel tatoeëren. Omdat de huid om de prothese erg dun is, lijkt ons dat de beste optie. We maken een afspraak voor over drie maanden en kijken hoe de situatie dan is.

Thuisgekomen maak ik alvast een afspraak met de tatoeëerster. Zij werkt vanuit Lelystad en doet veel voor het borstkankerziekenhuis Alexander Monroe. Die afspraak staat vlak na de volgende afspraak bij de plastisch chirurg (19 juni), namelijk 26 juni!

Dinsdag 3 april
Vanochtend tegen half vijf wakker geworden van de pijn. Kan helemaal niet op mijn zij liggen. Een plek onder de borst doet pijn. Ga het bed uit en naar de badkamer. Getver, het is rood en wat gezwollen lijkt het. Als dat maar geen ontsteking is of wordt!

Ik besluit een diclophenac te nemen en langzamerhand dummel ik weer wat in. Als de wekker gaat voel ik me moe, maar de pijn is weg. Ik laat mijn man het plekje zien en die zegt dat ik het ziekenhuis maar moet bellen. Dat doe ik op het werk en ik kan al om tien voor tien terecht.
Om een lang verhaal kort te maken: er zit een wondje op het zgn. drielandenpunt (oid??), dat is het stukje huid waar alle incisies/wonden op uitkomen. Dat stukje huid heeft het extra lastig omdat de doorbloeding daar moeilijk op gang te brengen is. Er zit nu een gaatje en bacteriën denken nu vrij spel te hebben. Ze pakt wat gereedschap en begint te pielen onder mijn borst.

Later legt ze uit dat ze het wondje groter gemaakt heeft. Wanneer ik die nu een paar keer per dag spoel, kunnen de bacteriën zich niet nestelen en zal er vanzelf een korstje op ontstaan. We zijn dan een ontsteking voor!

’s Middags heb ik een afspraak bij de bedrijfsarts. Ik geef aan dat ik nog steeds moe ben, maar dat het steeds beter wordt. Ook aangegeven van het wondje en dat ik moet spoelen. Hij vindt dat ik binnen nu en vier weken met veel thuiswerken kan opbouwen naar volledig. Daar kan ik vrede mee hebben!

Woensdag 4 april
Vanochtend naar mijn ouders. Doe ik eenmaal per twee weken, we kletsen dan bij, drinken koffie/thee en doen boodschappen. Mijn moeder zegt me dat ze me iets moet vertellen. Gisteravond rond een uur of zeven ging de bel en stond de huisarts voor de deur. De week ervoor had ze een mammografie gehad in het kader van het bevolkingsonderzoek. Hier heeft ze aardig om moeten zeuren, want ze had er geen recht meer op omdat ze dit jaar 76 wordt. Ze heeft voet bij stuk gehouden en aangegeven dat ze op dat moment nog 75 was en dat ze hem wel heel graag wilde.

Toen ze de huisarts zag, wist ze al dat het niet goed was. En dat klopt, de huisarts vertelde dat er kankercellen gezien zijn, stadium 4 en dat het een kleine tumor is. Ik vraag meteen: hoe weet hij dit nu al, alleen door een mammografiefoto? Er is nog geen biopt afgenomen of echo/mri gemaakt.

Maar goed, om een lang verhaal kort te maken: ze heeft ook borstkanker. Hoe bizar is dit; een gezin met drie vrouwen en alle drie borstkanker?

Ik geef haar aan dat ik best mee wil naar de Mammapoli en dat ik weet hoe en wat er gebeurt. Nog maar net thuis aangekomen, belt ze dat ze al een afspraak heeft voor morgen.

Ik bel mijn leidinggevende en vertel het verhaal. Natuurlijk kan ik mee, geen probleem!

Donderdag 5 april
Om acht uur sta ik in het ziekenhuis van Hoogeveen te wachten op mijn ouders. We mogen eerst in de wachtkamer plaatsnemen en dan worden we opgeroepen door een arts in opleiding. Zij laat de borstfoto’s zien en geeft aan dat er een gebiedje is van kalkspatten. Er zit dus gelukkig geen tumor!

Ze willen dit nader onderzoeken en ze krijgt een foto en eventueel een echo. Ik mag mee naar de echokamer, waar mijn moeder eerst een foto laat maken en als we wachten op de radiologe voor de echo geeft ze aan dat de foto gelukt is en dat dit het is, er hoeft geen echo afgenomen te worden. Omdat je kalkspatten niet ziet op een echo heeft het weinig zin dit onderzoek uit te voeren. We mogen naar de balie en krijgen nog een gesprek. Mijn moeder heeft de ziekte von Willebrand, een stollingsziekte. Dit betekent dat ze altijd medicijnen toegediend moet krijgen voor een ingreep, omdat ze anders te lang nabloedt. Even is het de vraag of de medicijnen wel op voorraad zijn, anders moet er een aparte afspraak worden gemaakt voor het afnemen van de biopten. Gelukkig hoeft dat niet en kan ze na het gesprek met de radioloog en assistent-arts aan het infuus.

Tijdens het gesprek begrijp ik dat het nog niet zeker is dat het voorstadium is, vandaar dat de biopten daar uitsluitsel over moeten geven. Ook is het zo dat wanneer het wel voorstadium is in haar geval, vanwege haar leeftijd, er bijna nooit borstkanker uit voort komt. Dat is een geruststellende gedachte!

Ik ga na het gesprek naar huis, want het heeft weinig zin nog verder te wachten. Volgende week donderdag krijgt ze de uitslag.

Karin

 

Lees ook

Vechtdal Wonen en Vitaal Vechtdal bundelen de krachten

OMMEN – Woningstichting Vechtdal Wonen sluit zich aan bij Vitaal Vechtdal. Vitaal Vechtdal is een …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.