Home / karin borstkanker ik 8

karin borstkanker ik 8

Dinsdag 11 april
Gisteravond maar twee slaappillen genomen, want het komt nu wel erg dichtbij. Heerlijk onder zeil geweest en om zes uur gaat de wekker. Mijn tasje met spullen staat al klaar en om kwart over zeven zijn we in gebouw W, het behandelcentrum. Dan wordt mijn naam genoemd en mag ik meelopen. Ik heb gelukkig een eenpersoonskamer!

Ik mag me uitkleden, het operatieschort aandoen en de rare onderbroek (doorzichtige) en nog even naar het toilet gaan. Met bed en al word ik naar de operatiezaal gereden waar mijn man afscheid van me neemt. Ik vind het heel apart om nu te zien hoe de zaal er vanbinnen uitziet, omdat ik een paar maanden ervoor tweemaal mijn oudste zoon erheen heb gebracht voor een kaakoperatie.

Eerst kom ik in een soort “voor”zaal terecht. Hier worden meer patiënten binnen gebracht, onder wie een huilend klein meisje van een jaar of twee. Ze kan maar niet stoppen met huilen en ik word er nerveus van, vooral omdat ik het zo sneu vind voor haar. Zij wordt als één van de eersten de operatiezaal in gereden. Ik word de hand geschud door Inge, een operatiezuster, de nicht van een kennis van me. Zij had gevraagd of ze mij mocht verzorgen tijdens en na de operatie; gelukt dus!

Er wordt me voor de zoveelste keer om mijn naam en geboortedatum gevraagd en om wat voor operatie het gaat. Dan is het ook mijn beurt om de operatieruimte in te gaan. Ik hoor dat de chirurg nog in de file staat maar zo snel mogelijk komt. De plastisch chirurg schudt me al de hand en daarnaast schud ik nog wel tien handen. Wat zijn er ontzettend veel mensen voor je in de weer, realiseer ik me!

Een anesthesiste in opleiding prikt me in mijn hand voor het infuus en dat mislukt de eerste keer. Ik hoor haar begeleider zeggen dat ze de naald meer naar boven moet bewegen en dat hij niet goed zit. Ze geeft aan dat het over moet en als het die keer ook niet lukt, ze me niet verder zal plagen en het overgeeft aan haar begeleider. Gelukkig is dat niet nodig! De chirurg komt intussen bij me en schudt me de hand. Verontschuldigt zich voor het iets te laat zijn en dan kan “het” beginnen. Ik krijg een kapje op waardoor zuurstof komt en ik mag een paar keer goed in- en uitademen en dan glij ik weg….

Uren later word ik wakker op de verkoeverkamer en iemand begint vanuit de verte tegen me te praten. Ik word naar mijn kamer gereden en mijn man wordt gebeld. Achteraf blijkt hij op de helft van de operatie al gebeld te zijn. Me wordt verteld dat de tepel helaas niet behouden is kunnen worden. Er is een ballonnetje geplaatst onder de borstspier en die is ook alvast voor een klein deel gevuld.

Die eerste dag heb ik ontzettend veel pijn. ’s Avonds komen mijn man en drie kinderen op bezoek en voel ik me nog redelijk wat, maar later is het drama. Ik ben de hele dag niet naar de wc geweest en moet in de pauze van GTST zo nodig plassen dat ik de verpleegkundige bel. Ze zegt me dat het tijd wordt dat ik moet en vraagt me of ik uit bed kan om op de wc te plassen. Ik vraag me hardop af of me dat wel lukt en dan zegt ze: jawel hoor, dat lukt wel, als je vier man visite aan kunt, dan kan dit ook! Ik denk: wtf en geef aan dat dat natuurlijk niet alles zegt. Ze zegt dan een stuk aardiger dat mensen zich vaak beter voordoen voor de visite en ik beaam dat en zeg dat het toch mijn kinderen zijn. Ze zegt dat ik me er zelf alleen maar mee heb en haar niet. Het lukt me in de tussentijd wel om naar de wc te gaan, maar ik lijk wel 80. Wat een opluchting, de blaas leeg!

Ik merk dat de pijnstilling en narcose uitgewerkt raken en krijg steeds meer pijn. Op een gegeven moment kan ik niet meer en bel weer. De tranen lopen me over de wangen en de verpleegster zegt me dat ik veel eerder aan de bel had moeten trekken. Ik krijg morfine en ze zegt me dat als het over een half uur nog niet werkt ik weer moet bellen, dan krijg ik er weer eentje. De morfine doet inderdaad niet veel en ik krijg nog een pilletje. Om een lang verhaal kort te maken: in totaal twee morfinepillen, een morfine-injectie, warme melk met honing en twee slaappillen hebben nog niet mee geholpen aan een heerlijke nachtrust. Dat op de rug slapen met een beurse, trekkende wond is gewoon hel!

De volgende dag is het nog niet veel beter. Het infuus met vocht mag er op een gegeven moment uit en dat scheelt, maar de drain zit nog steeds in de borst en voert nog aardig wat vocht en weefsel af. Ik krijg bezoek van een assistent van de plastisch chirurg, een aardige jongeman die me aangeeft dat hij ‘s middags nog een keer komt om de drain te checken. Als het dan oké is mag hij eruit en ik naar huis.
De verpleegkundige vraagt of ik kleren aan wil en helpt me even later in een hemdje. Lastig, want je kunt niks over je hoofd aantrekken. Dan geeft ze me een uitwendige wattenprothese voor in mijn BH. Het lijkt zo weer heel wat 😉

De drain mag er inderdaad uit en als een vogeltje zit ik ’s middags naast mijn man in de auto op weg naar huis. Ik voel me zo kloten dat ik spontaan begin te huilen. Thuis direct het bed in en dat geldt ook voor de dag erna, de donderdag. Ik slaap echt beroerd, voel me rot en heb pijn. Als ik morfine en diclophenac neem raak ik heerlijk in een roes, voor de rest is het gewoon overleven. Ik ben geen pieperd, maar hier moet ik gewoon doorheen, vreselijk. Ik vraag me af hoe dat moet als er twee borsten zijn afgezet. Hoe moet je dan omhoogkomen in bed??

Karin
Dalfsen

Lees ook

Online masterclass ‘Van de druppel naar de Vecht’

Meedoen vanaf de bank REGIO – Waterschap Drents Overijsselse Delta en waterschap Vechtstromen nodigen bewoners …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.