Home / karin borstkanker ik 2

karin borstkanker ik 2

Maandag 20 februari, 9 uur. Mijn man heeft me afgezet bij het ziekenhuis en ik loop naar de aanmeldzuil in de hal, waar ik mijn rijbewijs in de gleuf leg. Deze wordt gescand en mijn afspraakbon wordt geprint. Geen uitlooptijd, geeft het aan. Prima, ik heb de hele dag de tijd. Ook het tussendoor naar het werk gaan heb ik na een gesprekje met een collega uit mijn hoofd gezet.

9.15 uur: ik word opgeroepen voor de echo en punctie. Een aardige dame vertelt me wat ze precies gaat doen. De echo moet nog een keer omdat degene die de punctie gaat doen precies moet weten waar hij prikken moet.  De echo is klaar en de arts die de punctie afneemt, een man van middelbare leeftijd, stelt zich aan me voor. Hij vertelt wat hij gaat doen. Wat me verbaast is dat hij zegt dat ik laat hier ben. Huh, twee weken geleden is het ontdekt, hoezo laat?

Verder is er nog een dame in de ruimte die straks vloeistoffen bij het afgenomen weefsel doet, zodat gezien kan worden uit welke cellen dit is opgebouwd. Ik verbaas me er maar weer eens over hoeveel men kan! Ik moet mijn rechterarm omhoog doen en de puncturist krijgt een naald aangereikt. Hij vertelt dat hij nu gaat prikken en dat ik dat kan voelen.  Ik voel inderdaad dat hij erin gaat, maar erg pijnlijk is het niet. Hij pielt wat met de naald en zegt dat het klaar is. Vervolgens moet ik wachten of de afgenomen hoeveelheid cellen voldoende is om een diagnose te kunnen stellen straks, maar in de meeste gevallen is het dat.

Even later komt hij weer binnen met de mededeling dat het niet het geval is en dat het helaas nog een keer over moet. Ach, wat moet, dat moet! Nu word ik op mijn zij gelegd met een opgerolde handdoek in mijn rug. Ik krijg meteen flashbacks van de kinderen toen die nog baby waren en je ze moest stimuleren op beide zijden te slapen. Gelukkig is de punctie nu wel goed en mag ik me aankleden. Om 11.15 uur word ik verwacht bij de Mammapolikliniek, bij een of andere drs. voor een lichamelijk onderzoek en gesprek.

Het is nog even wachten en ik neem een kop thee in het restaurant. Daar zit ook een stel dat ik net in de wachtkamer zag bij de radiologie-afdeling. Zou zij ook… ? Mijn man én mijn dochter hebben aangeboden mee te gaan, maar dat hoefde niet wat mij betreft. Volgens mij mogen ze niet bij de onderzoeken zijn en dan is het wel een hele lange zit! Om vijf voor elf krijg ik een sms’je dat ik me kan begeven naar mijn volgende afspraak, dus ik loop naar buiten, naar gebouw B.

Ik neem plaats in de wachtkamer, waar nogal wat vrouwen zitten (veelal met hun echtgenoten). Ik bereken pijlsnel dat dan waarschijnlijk 1 van deze vrouwen een slecht bericht zal krijgen. Maar goed dat geldt natuurlijk niet voor mij. Vrij snel daarna word ik opgeroepen door een vrij jonge dame, de drs. Ze vertelt dat ze een lichamelijk onderzoek gaat doen, gaat voelen dus. Daarna zegt ze iets, waarvan ik toch schrik: de eerlijkheid gebiedt haar te zeggen dat er verdachte cellen te zien waren geweest op de allereerste echo. BAM! Huh, toch geen cyste? Ik vertel haar wat ik denk (dat het een cyste zal zijn), maar echt geruststellen doet ze me niet.

Later, na het onderzoek, zegt ze me dat ik drie dingen kan horen die middag: 1. Het is goed, maar dan wil ze toch dat er biopten worden afgenomen voor de zekerheid, 2. Het is niet goed en dan gaan we het verdere traject bespreken en 3. Ze kunnen nog niet definitief vaststellen wat het is en verder onderzoek is nodig. Uiteraard hoopt ze op het eerste en dat kan ik alleen maar beamen. Ze geeft aan dat het verstandig is dat ik iemand meeneem naar het gesprek van die middag. Dat komt goed, want mijn man is naar Amsterdam voor zijn werk, maar kan om 14 uur in het ziekenhuis zijn. Om 14.30 uur kan ik terecht voor het gesprek ..

Het is inmiddels half twaalf, wat betekent dat ik nog drie uur moet wachten tot de uitslag. Tjonge, wat zal ik eens gaan doen. Eerst maar even naar het toilet en mijn man bellen. Die klinkt verontrust wanneer ik hem alles vertel en zegt dat ie er tegen 14 uur zal zijn. Dan eerst maar eens wat gaan lopen, er is een Livera-winkeltje verderop en koopjesjager die ik ben, sta ik al snel tussen de uitverkooprekken te snuffelen. Het is niet veel meer en ik kom alleen met drie paar sokken voor mijn dochter naar buiten; wel met 70% korting natuurlijk 😉

Daarna ga ik het restaurant binnen waar ik een broodje gezond neem en een kop thee. Ik pak mijn werktelefoon en werk wat mails af, pleeg nog twee telefoontjes en lees wat op mijn e-reader. Wanneer de harde stoel toch echt niet meer fijn zit, loop ik naar de hal en ga daar zitten. Tegen iets voor twee loopt mijn man binnen en gaan we weer richting gebouw B voor de uitslag.

De spanning is om te snijden in de wachtkamer, er zitten twee vrouwen, een vrouw alleen en een echtpaar. Het echtpaar heeft al de tijd niets tegen elkaar gezegd (hoe houd je dat nou vol). Dan worden we opgehaald door dezelfde drs. als vanochtend. Ze lacht me vriendelijk toe en ik denk meteen: zie je wel, het valt mee. Ze vertelt zo dat het een cyste is! Maar dat doet ze niet: ze gebruikt de overrompelmethode en valt meteen met de deur in huis. Ze heeft geen goed nieuws helaas. De tumor is gelukkig wel klein, de klieren zijn schoon en het is goed operabel.

Ik voel de tranen opwellen en ik voel mijn mans hand over mijn rug aaien. Even verlies ik mijn zelfbeheersing en komt er een traantje vrij, daarna voel ik vechtlust in me opkomen. Oké, ik heb kanker, maar wat gaan we doen, zeg het maar! Wat als één van de eerste dingen in me opkomt is dat ik een erfelijkheidsonderzoek wil. Het is wel heel toevallig dat zowel mijn zusje als ik borstkanker krijgen. Mijn zorg ligt bij mijn dochter en nichtje. Ze vindt dit ook aanleiding voor een verwijzing en zegt dat het ook voor mijzelf van belang is, want wanneer ik het gen bij me draag ik voor de keus kan komen te staan óf een borstbesparende operatie te ondergaan óf om wellicht te besluiten de borst in zijn geheel (of beide borsten) te laten verwijderen. Daar heb ik nog niet aan gedacht. De verwijzing gaat ze schrijven.

Dan heeft ze het nog over de Poortwachtersklier. Deze wordt al jaren verwijderd bij elke borstoperatie, maar er loopt een onderzoek naar de effecten wanneer deze niet verwijderd wordt. Ik mag de keus maken of ik hem wel of niet laat verwijderen.. Ik haat keuzes, ben er gewoon niet goed in. Eerst maar alles afwachten.. Na het gesprek met de drs. mag ik naar de kamer ernaast, waar twee verpleegkundigen ons uitnodigen te gaan zitten. Dan volgt er zoveel informatie, dat ik er duizelig van word. Ik krijg een map mee waarin van alles beschreven staat over de behandeling en opname. Ze vraagt me of ik verder nog vragen heb en ik stamel dat er wel heel veel over me heen komt nu. Dat begrijpt ze en ze zegt dat ik altijd contact met de afdeling mag opnemen.

Ze vertelt dat ik nu door moet naar de afdeling radiologie waar biopten zullen worden afgenomen en waar een jodium spot wordt geplaatst naast de tumor. Dit omhult de tumor en maakt dat men hem straks bij de operatie beter kan vinden. Ik mag mijn bovenlijf weer ontbloten en op de tafel komen liggen. Bah, wat is het hier koud! Een aardige, wat oudere dame vertelt me wat er gedaan gaat worden en ontsmet mijn rechterborst. Er wordt eerst door middel van een dunne naald een verdoving ingebracht, waarna er met een dikke naald biopten worden afgenomen. Ik krijg weer een opgerolde handdoek in mijn rug en moet mijn arm omhoog houden. Intussen vraag ik haar of ik misschien een handdoek of laken over me heen kan krijgen, omdat ik het zo koud heb. Natuurlijk mag dat!

Dezelfde man als vanochtend schudt mijn hand en zegt: daar bent u alweer! Ik kan het niet laten te zeggen: maar dat wist u vast al! Hij geeft aan dat hij het toch niet verwacht had. De aardige dame houdt mijn hand vast en doet verslag van wat er gebeurt. Omdat het plekje klein is neemt hij twee biopten af in plaats van drie. Deze worden in een potje gedaan met heldere vloeistof en mij wordt uitgelegd dat deze kleine frutsels in plakjes worden gesneden en ingevroren. Daarna kunnen ze onderzocht worden.

Gelukkig bloedt de wond niet overmatig, dus kan de jodium spot worden geplaatst. Als de wond teveel gebloed had, moest ik op een later tijdstip terugkomen. “Hij zit er keurig in!”, jubelt de arts. Nou, dat scheelt dan alweer 😉 De uitslag krijg ik op maandag 27 februari.

Inmiddels hebben de kinderen al geappt en gebeld, omdat ze weten dat we de uitslag kregen om 14.30 uur. We vinden niet dat we dit over de telefoon kunnen vertellen, dus besluiten we ze te negeren. We lopen het ziekenhuis uit naar de parkeerautomaat en ik vraag me af of we in een slechte film beland zijn. Vanochtend kwam ik hier als gezonde vrouw binnen en nu loop ik met een map met een bult informatie en een folder genaamd “nazorg voor kankerpatiënten”..  Wtf: gaat dit over mij??

Na thuiskomst hebben we het de kinderen verteld, gelukkig reageerden ze vrij rustig. Dat komt waarschijnlijk ook omdat ik zelf vrij nuchter ben en er goed over kan praten. Even daarna wordt er gebeld door een assistente uit het UMC te Groningen: of ik woensdag al tijd heb voor het erfelijkheidsonderzoek. Natuurlijk, hoe sneller des te beter.

Mijn leidinggevende van het werk had ik gebeld en geappt om haar op de hoogte te stellen en zij belt vanuit de auto. Volledig begrip en ik moet maar zien of ik wil werken, want ze begrijpt het goed als dat niet het geval is. Ik krijg alle vrijheid (wat geweldig!). Ik moet er maar over nadenken hoe ik het de collega’s wil vertellen, misschien door met het team bij elkaar te komen in haar kamer morgen? We besluiten om dat van morgen af te laten hangen.

Waar ik wel pijn over in mijn buik heb, is dat ik het mijn ouders moet vertellen. Hoe is het te horen dat ook je andere dochter de k-ziekte heeft? Ik stap na het eten direct in de auto en rijd naar Zuidwolde. Gelukkig nemen ze het goed op, geen emotioneel gedoe, alleen maar dankbaarheid dat ik het op tijd ontdekt heb en actie heb ondernomen.

Karin – Dalfsen

Lees ook

70 jaar Molukkers in Ommen (3)

OMMEN – Dit jaar is het precies 70 jaar geleden dat in Rotterdam de eerste …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.