Home / karin borstkanker ik 1

karin borstkanker ik 1

Maandag 6 februari 2017, op de bank onder een dekentje, tijdens Blacklist. Ik heb een BH aan die ik normaal niet veel draag en ik weet weer waarom. Hij irriteert mijn huid bij de oksel en ik voel dat de huid eronder wat zeer doet. Per ongeluk komt mijn vinger op een oneffenheid terecht in mijn rechterborst.

Wat is dat voor ding? Een rond bobbeltje, goed voelbaar en wegdraaiend onder mijn vinger. Even later komt mijn man thuis en die laat ik het bobbeltje ook voelen. Die vindt dat ik toch maar even naar de huisarts moet morgen. Hmm, oké, als ie er morgen nog zit dan ga ik.

Dinsdag 7 februari, 6.30 uur. De wekker gaat en ik pak mijn kleren om naar de badkamer te gaan. Toch even voelen; shit, “het” zit er nog.
Op mijn werk meteen gebeld en ik kan diezelfde ochtend terecht. De huisarts voelt het bobbeltje ook, zegt dat hij het niet alarmerend vindt maar verwijst me toch door, mede gezien mijn voorgeschiedenis, voor een mammografie en echoscopie. Mijn voorgeschiedenis: mijn zusje is 15 jaar geleden overleden aan borstkanker. Sinds die tijd heb ik elk jaar een mammografie gehad, maar nu is het anderhalf jaar geleden, want dit jaar word ik vijftig en word dan opgenomen in het bevolkingsonderzoek.

Oké, laat het maar goed onderzocht worden!

Die donderdag 9 februari al kan ik terecht in het ziekenhuis voor de genoemde onderzoeken. Eerst het borsten pletten (wat een vreselijk onderzoek is dat toch) en daarna door voor de echo. Ik moet aangeven waar ik het voel en dat gedeelte wordt ingesmeerd met een gelei, waarop het apparaat gezet wordt, net als bij een zwangerschapsecho. De echoscopiste maakt een aantal foto’s en moet overleggen of ze van goede kwaliteit zijn. Gelukkig is dat zo en mag ik me aankleden.

De huisarts zei dat ik de dag na het onderzoek naar de praktijk kon bellen voor de uitslag, maar in het ziekenhuis denkt de echoscopiste dat dit wel erg snel is, omdat er zowel een mammo als echo gemaakt is. Waarschijnlijk moet ik wachten tot na het weekend.

Vrijdag 10 februari, 12 uur. Klaar met werken en inmiddels de parkeergarage ingelopen en naar mijn auto gelopen. Ik besluit om toch naar de huisartsenpraktijk te bellen (je weet immers maar nooit). Ik bel het nummer van de praktijk en krijg de assistente aan de lijn. Op mijn vraag of de uitslagen van de onderzoeken binnen zijn, antwoordt ze bevestigend. Maar mijn huisarts is er niet (hij doet huisbezoeken), dus de uitslag kan niet worden gegeven. Op mijn vraag of hij dat niet tussendoor kan doen, zegt ze dat dat niet lukt. Ik denk bij mezelf: het kan toch niet zo zijn dat “mijn” uitslagen er zijn en dat ik nog een heel weekend moet wachten op de uitslag?

Ik vraag haar of er niet een andere arts kan bellen en of ze zich kan voorstellen dat ik best benieuwd ben. Ze gaat dit bespreken en zal me terugbellen. Iets na de middag, tijdens het uitlaten van de hond, word ik gebeld door een anoniem nummer. Het is koud, ik trek mijn handschoen uit, laat snel de hond los (ik loop met hem in het buitengebied) en neem op. Het is een hele aardige dame, die mijn huisarts vervangt. Ze geeft aan dat er op de mammografie niets te zien is, maar op de echo wel. Ik word doorverwezen voor een punctie om te kijken welk weefsel het hier betreft.

Ik vraag hoe het mogelijk is dat er op de mammografie niets te zien is, terwijl ik het zo goed kan voelen. Ze legt uit dat dit komt doordat ik nog niet door de overgang ben en het borstweefsel is in dat geval vaak te compact om er doorheen te kijken. Ze gaat meteen de verwijzing schrijven en versturen die middag. Het kan 4-7 dagen duren voor ik bericht krijg van het ziekenhuis en binnen twee weken gaat de punctie plaatsvinden. Na nog wat gepraat te hebben en ze me sterkte heeft gewenst, leg ik neer. Eerst voel ik tranen opwellen, maar snel daarna popt de gedacht op dat ik nog niet veel verder ben. Ja, duh, natuurlijk was er wat te zien! Ik voel het toch? Het was vreemder geweest wanneer er niets te zien was.

Dinsdag 14 februari, Valentijnsdag!
Mijn man belt me op mijn werk dat hij gebeld is door de Mammapoli met de vraag of ik wil terugbellen. Ik heb die ochtend sollicitatiegesprekken op het werk, vandaar dat ik het belletje gemist heb. Ik heb het nummer van de poli opgezocht en krijg een dame aan de lijn. Ik krijg te horen dat ik die donderdag al terecht kan; mooi snel! Maar… ik moet er de hele dag voor uittrekken, want de onderzoeken vinden ’s ochtends plaats, tussen de middag volgt er een multidisciplinair overleg en ’s middags krijg ik de uitslag.

Mijn oom is de week ervoor overleden en wordt op donderdagmiddag gecremeerd in Almelo, dus vraag ik haar of de uitslag niet verschoven kan worden van ’s middags naar de volgende ochtend. Dit is niet mogelijk. Ik moet heel snel een afweging maken en omdat ik vind dat het niet zoveel haast heeft én dat ik het niet kan maken niet naar de crematie de gaan, geef ik aan dat de donderdag me niet uitkomt. Dan kan ik maandag 20 februari terecht; prima, doen we dat!

Inmiddels had ik een paar collega’s in vertrouwen genomen en die leven erg mee. Ook vriendinnen breng ik op de hoogte, want ze zullen het hoe dan ook te horen krijgen. Mijn vader en moeder zijn een ander verhaal: die wil ik niet onnodig ongerust maken. De kans is groot dat het om een cyste gaat, dus ik ga ze achteraf vertellen wat er aan de hand was.

In het weekend bedenk ik: laat ik me eens verdiepen in hoe zo’n punctie er eigenlijk aan toe gaat. Ik lees dat er met een hele fijne naald in de borst geprikt wordt en er stukjes weefsel uitgehaald worden. Ze kunnen zo nauwkeuriger zien uit welk materiaal het bobbeltje bestaat. Verder lees ik over wat er uit zo’n punctie kan komen en na een kwartiertje gelezen te hebben ben ik behoorlijk gerustgesteld: tijdens “mijn” punctie wordt het vocht uit de cyste gezogen en ben ik het rotding kwijt! Dit is immers bij 70% van de vrouwen die de Mammapoli bezoeken het geval, dus waarom zou ik bij die andere 30% zitten (en dat ook nog terwijl mijn zusje de rotziekte gehad heeft, dat zou wel erg toevallig zijn, toch?)?

Karin 
Dalfsen

Lees ook

70 jaar Molukkers in Ommen (3)

OMMEN – Dit jaar is het precies 70 jaar geleden dat in Rotterdam de eerste …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.