Home / vrouwen trekken de kar in een boerenmannenbolwerk

vrouwen trekken de kar in een boerenmannenbolwerk

Tekst: Eelco Kuiken | Foto: Ruud Ploeg

Per 1 januari fuseerden in Zuidwest-Drenthe de afdelingen Meppel-De Wolden-West, Hoogeveen-De Wolden-Oost en Westerveld tot een nieuwe LTO-afdeling Zuidwest-Drenthe met 600 leden, waarvan 300 bedrijven. Hardenberg, Ommen en Dalfsen gingen ook samen tot de nieuwe LTO-afdeling Vechtdal, met 792 leden, waarvan 462 bedrijven. Groot genoeg om een blok van formaat te vormen, maar klein genoeg om feeling te houden met de leden. “We blijven dicht bij de leden, met onze diverse vakgroepen die hun voelsprieten in de boerenbedrijven hebben en in het Vechtdal houden we huiskamerbijeenkomsten en zitten we letterlijk aan de keukentafel.”

Verbinden
Het doel is om als landbouwsector meer zichtbaar te zijn. “Door de fusie zijn we een gesprekspartner van formaat”, zeggen de dames. “We zetten sterk in op de ketenverbinding: landbouwgerelateerde bedrijven en stakeholders willen we meer bij de LTO betrekken, zodat we een groot blok worden van gelijkgestemden. Tegelijkertijd vinden we ook dat boeren zich meer moeten verbinden. Nu zijn er veel tegenstellingen tussen de verbrede landbouw, de biologische variant of de reguliere werkvormen. We beschouwen elkaar te vaak als concurrent, terwijl elke vorm goed is. We gaan voor hetzelfde doel: de landbouw een goede en eerlijke plek geven en goed vertegenwoordigen.” 

Het aantal boerenbedrijven loopt langzaam terug en daarom werd besloten tot de schaalvergroting. Aan de ene kant van grensrivier de Reest zwaait Gerrie Kleene de scepter. Ze was al voorzitter van de afdeling Hardenberg. “Ik heb gewoon gesolliciteerd. Men zei dat ik het moest doen. Ik trok in Hardenberg de kar en dat ging goed. We staan goed op de kaart.” Aan de andere kant van de provinciegrens is Eline Vedder het boegbeeld van de landbouw. Ze was pas een jaar bestuurslid van Meppel-De Wolden-West. “Ze zochten iemand met pit. Dat ben ik. Ik zei wel dat ik iemand naast me wil hebben die me coacht. Een ouder bestuurslid staat mij bij.”

‘We waren opeens vervuilers’
De dames zitten aan de keukentafel van de boerderij van Gerrie en haar man Harry in Balkbrug. “Na de oorlog werden boeren op handen gedragen. Wij produceerden het voedsel voor een herstellend land. Maar in de jaren zeventig kwam de kentering in de beeldvorming. We waren opeens vervuilers, we namen het niet zo nauw met dierenwelzijn. Als boeren zeiden we niks. De kennis in de samenleving zakte weg en vooroordelen vulden dat gat. We hebben als landbouwsector een hele generatie gemist. Die schade moeten we goedmaken”, zegt Gerrie Kleene. Sprekend voorbeeld van de stand van de sector komt uit haar eigen dorp. “Wij leveren allemaal aan Friesland Campina, maar in mijn eigen supermarkt waren mijn eigen producten niet te krijgen. Ik maakte samen met een andere boerin stennis en nu is dat wel zo.”

“Nog altijd ontbreekt de kennis”, vult Eline aan. “Kalfjes moeten bij de koe blijven, ze moeten allemaal de wei in en vrolijk dartelen. Ze maken in Den Haag emotiebeleid, zonder echte kennis van zaken. De landbouw moet vooral aaibaar zijn. Nog altijd leeft het misverstand dat we vervuilers zijn; het staat zelfs in schoolboekjes, maar we voldoen aan de meest strenge eisen. Een ziekenhuis loop je zo binnen, maar bij een varkensbedrijf kan je dat vergeten. Kistkalveren, legbatterijen, het mag al lang niet meer, maar dit beeld leeft nog steeds. Dat betekent dat wij als boeren ons verhaal niet goed genoeg vertellen. Dat mogen wij onszelf aanrekenen. Nog altijd heeft tien procent van alle banen te maken met de landbouw. Aan elke boerderij hangen zeven gezinnen. Onze staatssecretaris Martijn van Dam twittert over van alles en nog wat, maar nooit over de landbouw, terwijl we een cruciale bedrijfstak zijn. Hij moet trots zijn. Elke beleidsmaker in onze sector zou drie dagen met ons boerinnen mee moeten lopen om te zien wat er op de bedrijven gebeurt.”

‘Boeren doe je met je hart’
Bij de dames kolkt het boerenbloed door de aderen. Gerrie komt uit een boerengezin. Ze voegde het bedrijf van haar schoonouders bij Bloemberg samen met de boerderij van haar ouders aan de Hoofdweg. Het leverde een melkveebedrijf op van 120 koeien dat ze samen met  haar man Harry en zoon Yordi runt. Eline komt ook uit een boerengeslacht, maar ze werkte als productmanager bij Unilever. Toen ze haar man Alben tien jaar geleden leerde kennen, ging ze bij hem wonen op de boerderij in Ruinerwold. Samen hebben ze drie kinderen en 85 koeien. De kantoortuin en leasebak ruilde ze in voor het weiland en de tractor. “Het was de beste beslissing die ik ooit nam. Ik doe iets waar de samenleving echt wat aan heeft: eerlijk voedsel produceren. Daar draait het om. Boeren doe je met je hart. Het is geen baan, het is een levenswijze.”

Eline Vedder werd in oktober vorig jaar landelijk nieuws toen ze mede het gezicht werd van de zogeheten Laarzenactie. Staatssecretaris Van Dam verzuimde de fosfaatwetgeving in Brussel goed te regelen, waardoor boerenbedrijven in ons land ernstig in de problemen dreigden te komen, doordat de veestapel enorm moest inkrimpen om zo het door Brussel ingestelde fosfaatplafond te halen. Haar filmpje waarin ze twee paar laarzen liet vallen met de vraag of ze die nog nodig had, kreeg 80.000 views. Als boerin en jonge moeder gaf ze het probleem een gezicht. “Mannen tieren even en ze gaan weer aan het werk, maar bij vrouwen komt slecht beleid en onrecht harder binnen. Wij voelen wat er gebeurt in onze gezinnen.” Het werkte, want er kwam een fosfaatakkoord, hoewel de zorgen nog niet weg zijn.

Boerenbezit
De dames krijgen aardig wat op hun bordje. Natura 2000 en de gevolgen voor de ontwikkelruimte voor boeren in beide afdelingen is een probleem dat altijd blijft. De betere verbinding tussen Zwolle en Hardenberg en de gevolgen voor boereneigendommen aan weerzijden van de provinciale weg, is een dossier wat Gerrie op haar bureau heeft liggen. “Ik strijd voor het boerenbezit.” De bollenteelt en de nabijheid van natuurgebieden, is ook zo’n kwestie. Eline heeft te maken met het uitzetten van ‘aaibare’ dam- en edelherten in de natuur van Zuidwest-Drenthe. “Die beesten lopen straks ook op onze bedrijven. Daar denkt niemand over na. Wie compenseert de schade?”

Gerrie Kleene richtte eind vorig jaar samen met Stimuland het Platform Stil Leed in het Buitengebied in de LTO-afdeling Vechtdal op. Erfbetreders die zien dat het niet goed gaat op een bedrijf, kunnen aan de bel trekken bij het platform. “Eenzaamheid, financiële en psychische problemen in boerengezinnen komen veel voor. Elke boer kent wel iemand bij wie het mis ging. Boeren zijn slechte praters en toch moeten ze dat doen.”

Dan is er nog iets: De nieuwe LTO-afdelingen zijn weliswaar uit de kluiten gewassen, maar toch is slechts de helft van de agrariërs lid. “Ook daar valt nog een wereld te winnen. Samen staan we sterker.”

Lees ook

NL-Alert steeds vaker ingezet in Overijssel

REGIO – NL-Alert wordt steeds vaker ingezet bij noodsituaties. Zo zijn vorig jaar in heel …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.