Home / lampie herfst

lampie herfst

 

Maar dit jaar zat het mee. Het bouwsel in de hazelaar hield het. Ziedende storm of vernietigende westenwind bleef uit. Eerdere pogingen in de ritselende bamboestruik, met zijn loodrecht ten hemel schietende spruiten mislukten jammerlijk.

Hoe komt zo’n beest daar op, om juist in zo’n bij uitstek ongeschikt gewas zijn nest te bouwen. Nou ja, het zijn de domste vogels die ik ken, duiven. Dat wil zeggen, houtduiven. Niet postduiven. Om op eigen houtje de weg terug te vinden, zonder plattegrond of wat voor navigatie dan ook, het blijft een intrigerend fenomeen, of nee, een wonder der natuur.

Houtduiven zijn plompe vogels, met een veel te kleine kop voor hun logge lijf. Zo’n beetje de sufste en meest lompe vogel die ik ken. Ze kunnen niet zingen, enkel koeren en zijn de beroerdste bouwvakkers onder het gevogelte. Als je de kunst niet machtig bent, leg dan je ei in het nest van een ander, zoals de koekoek. IJsvogels imponeren door hun verschijning, zanglijsters door hun lied, zwaluwen vanwege hun luchtacrobatiek, kauwtjes door hun intelligentie en zwanen vanwege hun statigheid. Zie ik houtduiven, dan schud ik meewarig het hoofd. De domoren onder de vogels, gevolgd door de alsmaar schaarser wordende scholekster, die het in zijn hoofd heeft gehaald te gaan broeden op platte daken en fourageren in middenbermen, met alle logische gevolgen van dien. Sufferds.

Maar voordat de column op een ornithologische les gaat lijken, het duivenplateautje dus, de duiding nest is werkelijk te veel eer, was plots goed zichtbaar. De bladeren van de hazelaar hielden het best lang vol. Veel langer dan de krentenboom bijvoorbeeld, maar tenslotte verschrompelden ook deze taaie rakkers, en dwarrelden na verkleuring triest naar beneden. Klaar om bijeen geharkt te worden. De groene bak zat vol, dus het verdorde blad moet geduld hebben, alvorens op transport te gaan met de ROVA.

Het is vroeg. Nevelig. Stilte in de straat. De mensen slapen, de vogels zwijgen. Droefgeestig weer, dat neerdaalt in mijn ziel. Even overweeg ik mijn plan om te gaan hengelen overboord te gooien en de behaaglijkheid van mijn eigen nest op te zoeken. Aarzelend kijk ik naar de takken, verbonden door spinnenrag en draadjes vol vocht. De paddenstoelen zijn nagenoeg verschimmeld. Het is over. De tuin lijdt aan een gebrek aan levensvreugd. In de herfst treedt het verval in. De bejaarden, of nee wat een rotwoord, laten we het houden op ouden van dagen…, of nee doe maar senioren, trekken naar Spanje en ik naar De Beste Stek. De winter is op komst. Binnenkort wat vetbollen en pindaslingers halen voor de mezen. Ach kijk, daar klapwiekt een logge, koerende bekende door de takken, als een dronkenman te fiets, die ternauwernood de controle over zijn rijwiel weet te behouden…

Lees ook

Versoepeling mogelijk op tijd voor de VechtdalTrail

OMMEN – Met de aangekondigde versoepelingen vanaf 30 juni is het weer mogelijk om evenementen …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.