Home / archiefcentraal / uit hei en dennen johan cruijff

uit hei en dennen johan cruijff

Hij was ernstig ziek, maar we zagen hem nog op tv en al was z’n gezicht bijna onherkenbaar opgezwollen, wij wilden er niet aan. Kom nou, Nr 14 die wereldkanjer, die redt het wel. Dus niet. Magere Hein kijkt niet naar beroemdheid, hij maait. Wat een klap zeg. Ik geef niets om voetbal en al helemaal niet om AJAX, als Rotterdamse, maar Cruijff, herinner ik me nog als klein opduveltje bij Mies Bouwman. Die toen al zo verrukkelijk beweerde, geen dief te kunnen zijn van zijn eigen portemonnee. Wat een leuke knul zeg. En wat werd hij beroemd. En nog mooier, wat bleef hij zichzelf. Zijn mooie wijze blonde vrouw verscheen niet op tv of in de bladen, ze beschermde haar Johan en het gezin. Gouden vrouw.

Wat een mooie jaren hebben we met hem beleefd en wat genoten we van z’n krakkemikkige taalgebruik. Vermakelijk, Cruyffiaans. Wereldberoemd, tot in de uitersten van de rimboe. Lieve man met oog voor de jeugd en iedereen die een handtekening van
hem wilde. Fijne vent, wereldvoetballer, kranig in z’n ziekteproces. Het maakte me verdrietig toen ik van z’n overlijden hoorde.

Maar wie kent voetballer Abe Lenstra nog? Ik rijd langs het stadion in Heerenveen met zijn naam, als ik naar Tytsjerk rijd. Dan denk ik altijd aan het wat kneuterige mopje van mijn vader. Op een receptie komt een zakenman met z’n nogal onnozele maîtresse. Zij vindt het eng, maar hij zegt, volg mij en doe precies hetzelfde als ik. Hij stelt zich aan mensen voor met Lenstra, waarop velen vragen “Abe Lenstra???” Om hen voor te zijn, zegt hij daarna “Lenstra, maar geen Abe”. Dan hoort hij zijn begeleidster zeggen, “Maria, maar geen maagd”, Maria, maar geen maagd”. Mijn vader lag dan in een lachstuip, en kon nauwelijks de laatste zinnen behoorlijk uitspreken. Mijn vader was bezeten van Feyenoord, als Rotterdammer. O, die verschrikkelijke zondagmiddagen vroeger. Je mocht niets zeggen of vragen, want hij moest ieder verslag horen en als Feyenoord verloor……..

Voetbal, ik heb gelukkig een man, die er niets om geeft. De interessantste wedstrijden voor een wereldbeker wil hij wel eens zien, maar ons huis wordt nooit in Oranje gehuld. Toen ik in Duitsland woonde en werkte, legde ik wel eens een oranje sjaal op de hoedenplank van m’n auto. Dat duurde nooit lang, want meestal verloren we. Maar op glorie momenten voelde ik me intens NEDERLANDSE.

Antoinette

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.