Home / archiefcentraal / de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 8

de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 8

Een ding wist ik, ik had een vijand en wel een die niet met zich liet spotten: Mijn ‘neef’ Fredo Calone. En ik was vastbesloten om de erfenis te accepteren, al was het alleen omwille van Norbert, die een dierbare vriend was geworden.

De notaris en ik spraken nog uitgebreid met elkaar, en hij overhandigde mij tenslotte nog een persoonlijke brief van mijn vader.

Het testament van mijn vader Jean-Pierre de la Ney was klip en klaar. Zonder veel omhaal van woorden had hij mij benoemd tot zijn enige erfgenaam van landgoed ’t Groene Woud. De banketfabriek was inmiddels verkocht. In de brief verzocht mijn vader mij om het personeel in dienst te houden, en Norbert tot aan zijn overlijden in de dienstwoning te laten wonen. ‘Dit is een zaak die ik geheel overlaat aan jouw inzicht en geweten. Ik vertrouw erop dat jij het landgoed naar eer en geweten zult beheren. En ik ben heel blij dat ik jou heb leren kennen, en ik ben trots op jou, mijn zoon’, schreef hij.

Ik besefte heel goed dat het aanvaarden van de erfenis een grote verantwoording met zich meebracht. Zeker ook gezien het onderhoud aan de villa en landerijen. Er was één man die mij hierbij kon helpen en ondersteunen en dat was Norbert. De volgende dag bezocht ik Norbert, die oprecht blij was om mij te zien. Zeker toen ik hem vroeg of hij mij wilde helpen met het beheer van het landgoed, en hem mededeelde dat hij vanzelfsprekend kon blijven wonen op het landgoed. ‘Ik weet bijna niets af van landbouw en van wat zoal komt kijken bij het beheer van het landgoed. Ik heb je hard nodig om mij met raad en daad bij te staan’, zei ik en ik legde mijn hand op zijn schouder. Norbert knikte en glimlachte warm. ‘Vanzelfsprekend mijnheer Hugo. Ik zal u in alles bijstaan en ondersteunen naar vermogen. U heeft mij een hele grote dienst bewezen om mij hier te laten wonen, en ik dank u hiervoor hartelijk’, antwoorde de butler. In zijn ogen glinsterden tranen.

Zoals ik verwacht had werd er een rechtszaak aangespannen door Fredo Calone om het testament aan te vechten. Ik nam het bericht voor kennisgeving aan.

Van zijn vader Ronaldo ontving ik een hartelijke brief, waarin hij schreef zich nadrukkelijk te distantiëren van de handelswijze van zijn zoon. ‘Het is jou van harte gegund, en ik ben oprecht blij dat de erfenis naar jou is gegaan in plaats van naar ons. Zelf heb ik niets met dat landgoed, want zoveel mooie herinneringen heb ik er niet aan. En graag wil ik je persoonlijk ontmoeten, want uiteindelijk zijn wij wel familie van elkaar.’

Een week later bezocht ik Ronaldo Calone, die getrouwd was met de enige zus van mijn vader. De oude man ontving mij allerhartelijkst in zijn riante bungalow, en al snel kwam het gesprek op zijn overleden vrouw Marlène. ‘Tja, de start van ons huwelijk was moeizaam, want mijn schoonouders waren fel tegen ons huwelijk. Ik was immers niet van ‘adel’ en in de ogen van mijn schoonvader een omhooggevallen pummel en te min voor zijn dochter. Daarom werd Marlène onterfd en was zij niet meer welkom bij haar ouders. Ook onze kinderen waren niet welkom, en zij hebben hun grootouders en oom amper gekend. Wij spraken er nooit over, en zij wisten ook niet beter. Ondanks alles hebben Marlène en ik het heel goed gehad samen. Zij was een geweldige vrouw, en zij hield van mij zoals ik was’, vertelde Ronaldo. Tenslotte sprak hij kort over zijn zoon Fredo. ‘Wees op je hoede voor hem, want hij is een geduchte tegenstander, en een slechte verliezer.’ Zijn stem klonk bitter, en ik begreep wat Ronaldo bedoelde.

Wordt vervolgd

 

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.