Home / archiefcentraal / uit hei en dennen tevredenheid

uit hei en dennen tevredenheid

Wanneer is een mens tevreden? Dat valt helemaal niet mee, zeker niet in je
jeugdjaren. Wat las ik laatst “We zijn ons hele leven bezig om over onze opvoeding
heen te komen”. Ik ging eens bij mezelf te rade.
Die tevredenheid tijdens mijn opvoeding was ver te zoeken. Ik had niets te vertellen
en puur de bevelen uit te voeren, thuis en op school.
En wat lijkt dan die fel begeerde 21 jaar nog lang in het verschiet. Ja jongelui, tot die leeftijd
zaten we onder de knoet en hadden geen enkele inbreng in persoonlijke beslissingen.
Als je al eens een andere verwachting had werd je overruled door je ouders. Zij beslisten
wat goed voor je is.

Op school had je ook niets in te brengen. Voor het minste of geringste werd je in de hoek gezet
en geloof me, als je dat thuis vertelde, kreeg je ook daar een straftaak. Niets “op hoge poten
naar het schoolhoofd”, je had je te gedragen.
Gevoel voor eigenwaarde werd toen niet bijgebracht, je was niets bijzonders en had slechts
bevelen op te volgen.
En o, wat had ik graag “bijzonder” willen zijn. Het mooiste of leukste meisje van de klas.
Nee, ik werd dat nooit, ik was één van de schapen in de bank, braaf en keurig.
En tevreden of zelfs maar een beetje gelukkig? Het lukt me niet dat gevoel te herinneren.

En dat neem je vaak je hele leven mee, verankerd in je onzekere ziel. Het doel “gelukkig zijn”
leek in romannetjes pas te komen als je de liefde ontdekte en trouwde.
Eigen baas, ik ga de wereld ontdekken, hoera. O ja, je had een echtgenoot, die ook weer
eisen stelde. “Ja hoor eens, jij bent nu eenmaal vrouw, dus ik ben de baas hier”.
Zijn naam prijkte op het naambordje, ik was wormvormig aanhangsel geworden.

Mokkend bestierde ik het huishouden naast een heel leuke baan.
Wat een oneerlijkheid zeg, zijn leven ging gewoon door en ‘s avonds schoof hij aan
tafel om mijn slecht gekookte maaltijd te bekritiseren.
Ik was niets opgeschoten, nog steeds geen vrijheid. En vrijheid is het allergrootste goed.
Dus moest IK veranderen, rebellie en daadkracht werd mijn devies.
Het is, zoals iedereen wel weet, best goed gegaan met mij.
Soms ben ik een voorbeeld voor onzekere vrouwen, vooral omdat ik het herken.
Ze raken overtuigd.
Daarna GAAN ze echt, zeker van hun kwaliteiten.

Antoinette

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.