Home / archiefcentraal / uit hei en dennen pamperen

uit hei en dennen pamperen

Mijn generatie, opgegroeid in de jaren 1945-65 heeft de magere naoorlogse jaren beleefd.
Voor veel aankopen moest worden gespaard, kleding werd versteld en gedragen door de
jongere kinderen.
Het was vanzelfsprekend dat je je handen liet wapperen in het huishouden, boodschappen doen,
op je broertjes en zusjes passen en al die andere karweitjes die je moest opknappen.
We liepen en fietsten door weer en wind naar school en werk.

We trouwden, werkten beiden en stichtten daarna een gezin.
Mijn kinderen zijn in 1975 en 1977 geboren.
Toen ik er alleen voor stond en een zwaar beroep had, probeerde ik dat bij de kinderen te
compenseren door mooie kleding te kopen, ze aan alle sporten te laten meedoen en ze van
en naar school te laten brengen.
Ze konden krijgen wat ze wensten.
Ze studeerden en kregen vriendjes, gingen ergens wonen en vonden banen.
Ik had ze op hun hart gedrukt, dat ze me zouden raadplegen als er moeilijkheden kwamen.
En kwamen die er? Heel vaak. En zei ik dan “ik help je waar ik kan, maar je moet het zelf doen”.
Nee hoor, mijn organisatiedrift kwam dan in de derde versnelling, de portemonnee ging open
en alles werd zo geregeld dat ze weer verder konden.
Ja, vonden ze fijn, ik ook, want ik kon doen wat mijn ouders niet deden. Ook al hadden ze
daar alle middelen voor.

Zo vergingen er heel veel jaren van steun, toeverlaat, zorgen en weer vertrouwen in de toekomst.
Ik gaf ze geen enkele gelegenheid te moeten roeien met de riemen die ze hadden.
Verhuizen, andere auto, troosten bij ongemak, kom maar bij mama, mama helpt je.

Nu, eindelijk, begrijp ik, dat ik ze helemaal niet hielp. Ze kregen niet eens
de kans zelfstandigheid te tonen. Daar was ik al, “stil maar lieverd, ik help je, dat weet
je toch!” Ze kregen beiden een prima man. Was het nu klaar?
Nog steeds niet. Ik holde maar door met raadgevingen en adviezen. Vonden hun mannen dat
ook zo plezierig? Vast niet.
Auto in de prak, reparaties aan huis, nieuwe tv, koelkast etc. daar stond ik al, voor ze hun
bekommernissen uitgelegd hadden. Hun pijn voelde als mijn pijn en die kon ik met liefde
en geld oplossen.
Het ging om MIJN gemoedsrust, ik kon hun verdriet en teleurstellingen niet aan.
Herkenbaar?

Ik heb het licht gezien en dat werd tijd! Vonden zij trouwens ook!

Antoinette

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.