Home / archiefcentraal / de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 7

de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 7

Een week later ontving ik een brief van mijn vaders notaris, met een opmerkelijke uitnodiging. In de brief werd mij medegedeeld dat ik de enige erfgenaam was van Jean-Pierre de la Ney, en daarom werd uitgenodigd om het voorlezen van het testament bij te wonen. Volslagen perplex bleef ik met de brief in mijn handen zitten. Het was toch echt waar. Ik was de erfgenaam van mijn vader Jean-Pierre de la Ney, en ik moest weer denken aan zijn woorden dat hij mij wilde benoemen tot zijn erfgenaam. Toen nam ik zijn mededeling voor kennisgeving aan, en nog steeds kon ik het niet bevatten.

Ik belde mijn moeder en vertelde haar over de brief van de notaris. ‘Jouw vader heeft geen woord te veel gezegd, en hij meende ieder woord toen hij zei dat hij jou wilde benoemen tot zijn erfgenaam. En de erfenis is indrukwekkend, en zover ik weet is er nog een aanzienlijk vermogen. En als er iemand is die recht heeft op die erfenis, dan ben jij het wel’, antwoordde Ma. Ik slikte, want ik moest dit nog allemaal verwerken.

Een week later zat ik bij de notaris. De enige andere aanwezigen waren: Fredo en Suzanne Calone, de zoon en dochter van mijn vaders overleden zus Marlène. Van Norbert had ik gehoord dat zij zeer tegen de wil van haar ouders getrouwd was met Ronaldo Calone. ‘Dat was toen een hele toestand. En waarom eigenlijk? Omdat hij niet van adel was? Mijnheer Calone is een hele goede en fatsoenlijke man, en aan hem kan menig man een voorbeeld nemen’, merkte Norbert pas geleden nog op. Norbert vertelde mij verder dat de familie Calone vermogend was, en Ronaldo de eigenaar was van het recreatiepark Wokkie’ s Palace. Ik kende het park goed, want als kind ging ik er regelmatig heen met vriendjes van school, en wij hadden er veel plezier.

Ronaldo was overigens niet aanwezig bij de notaris, en ook Norbert ontbrak. En dat laatste bevreemde mij danig. Zou Norbert dan helemaal niets erven van mijn vader? Tijdens het voorlezen van het testament werd mij al snel duidelijk dat mijn vader mij had benoemd tot zijn enige erfgenaam van zijn gehele bezit.

Voor zijn neef en nicht waren slechts persoonlijke bezittingen en sieraden van hun moeder, en Norbert werd in het geheel niet genoemd. En dat stuitte mij danig tegen de borst. Hoe kon mijn vader dit doen? De goede man had zijn hele leven gewerkt bij de familie! En wat moest ik met die erfenis? Ik was van mening dat Fredo en Suzanne Calone meer recht hadden op de erfenis dan ik. Ook zij waren allesbehalve blij toen zij hoorden dat ik de enige erfgenaam was, en vooral Fredo liet dit overduidelijk merken. Zijn zus staarde naar de grond, en zuchtte diep. Ineens stond Fredo met veel kabaal op. Zijn zwarte ogen fonkelden, en zijn gezicht was vertrokken van intense woede. ‘Hierover is het laatste woord niet over gesproken. Mijn zus en ik zijn wel de enige familieleden van onze oom Jonkheer de la Ney, en nu erft die bastaard ineens alles’, raasde hij, en vol intense haat keek hij mij aan. Zijn dikke wijsvinger priemde in mijn richting. Vervolgens beende de gedrongen en opzichtig geklede man woedend het kantoor uit, zijn zus letterlijk meesleurend aan haar hand. Verbluft staarden de notaris en ik elkaar aan. ‘Mijnheer Barras, mijn oprechte excuses voor deze consternatie, maar uw vader heeft dit zo beschreven en gewild’, sprak de jonge notaris mij toe.

Een ding wist ik, ik had een vijand: mijn ‘neef’ Fredo Calone. En ineens was ik vastbesloten om de erfenis te accepteren, al was het alleen omwille van Norbert, die een dierbare vriend was geworden.

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.