Home / archiefcentraal / de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 6

de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 6

Twee weken later werd ik gebeld door mijn vaders butler Norbert met schokkend nieuws. ‘Uw vader is vannacht in zijn slaap overleden. Ik had juist gehoopt en verwacht dat hij spoedig naar huis mocht gaan, want hij voelde zich veel beter. Maar helaas, uw vader is er niet meer, en hierbij wil ik u condoleren’, vertelde Norbert mij. ‘U ook gecondoleerd, Ik kom er aan’, antwoordde ik kort. Het was een drukke periode van meerdere teken en schilderopdrachten voor portretten, maar er waren belangrijkere zaken. Ik sloot mijn atelier en besloot om naar ’t Groene Woud te rijden.

Ik wilde er vooral zijn voor Norbert, met wie ik de afgelopen tijd regelmatig contact had onderhouden. Hij was ook bij mij op bezoek geweest, en wij hadden goede gesprekken gehad. Norbert sprak hierbij vol genegenheid over mijn vader en de familie de la Ney, maar hij had wel een uitgesproken mening over bepaalde zaken. ‘Een man moet altijd zijn verantwoording nemen voor zijn kind, ongeacht de omstandigheden en afkomst’, merkte hij op over de buitenechtelijke zwangerschap van mijn moeder.

Vervolgens belde ik mijn moeder, die niet verrast was door het overlijden van mijn vader. ‘Hij had al jaren een zwak hart, en niemand heeft het eeuwige leven op aarde’, was haar reactie. Een uur later arriveerde ik bij de villa, waar Norbert op mij wachtte met verse koffie. ‘Wat vind ik het fijn dat u gekomen bent’, begroette hij mij. Ondanks mijn verzoek om mij te tutoyeren, bleef hij mij met ‘u’ aanspreken. Ik hoorde dat alles al was geregeld voor de begrafenis. ‘Uw vader had behalve u heel weinig familie. Alleen de kinderen van zijn overleden zus jonkvrouw Marlène, maar met hen was het contact minimaal. De familie de la Ney is bijna uitgestorven’, merkte Norbert op.

Mijn vader Jean-Pierre de la Ney werd begraven op een warme lentedag. De plechtigheid was kort en sober, en het aantal aanwezigen was gering. Omwille van Norbert woonde ik de uitvaart bij, want voor mij hoefde het niet zo. Hoewel ik mijn vader een sympathieke man vond, had ik geen speciale binding met hem. Het feit dat hij Ma had laten zitten toen zij zwanger was van hem, stak mij enorm. Ook bij mijn moeder lag dit nog steeds gevoelig, hoewel zij geen enkele wrok koesterde ten opzichte van haar vroegere geliefde. ‘Gedane zaken nemen geen keer. Dankzij hem heb ik wel jou, en ik ben elke dag dankbaar dat jij mijn zoon bent’, was het enige wat Ma zei, terwijl zij zacht mijn wang streelde.

Na afloop van de uitvaart bracht ik Norbert naar huis, waar wij koffie dronken en met elkaar spraken. De butler was zichtbaar aangeslagen, en hij was ook onzeker over zijn toekomst. ‘Ik ben geboren op het landgoed, en ik heb hier mijn hele leven gewoond en gewerkt’, vertelde hij, en er glinsterden tranen in zijn lichte ogen. En ik nam mij voor om alles op alles te zetten om Norbert op het landgoed te laten wonen, en ik ging er vanuit dat mijn vader dit ook geregeld had.

Een week later ontving ik een brief van mijn vaders notaris, met een opmerkelijke uitnodiging.

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.