Home / archiefcentraal / de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 4

de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 4

Een week later bezocht ik mijn vader Jean-Pierre de la Ney op zijn landgoed ’t Groene Woud. Ik kende de villa en het landgoed alleen van de buitenkant, want ik reed er regelmatig langs. Nooit had ik kunnen bedenken dat daar mijn biologische vader en familie woonde. Nadat ik aanbelde werd ik ontvangen door een oude butler, die mijn jas aannam. ‘Goedemiddag mijnheer Barras, komt u verder. Mijnheer de la Ney verwacht u in de salon’, begroette de witharige man mij hoffelijk.

Ik waande mij even lang vervlogen tijden, toen ik de butler volgde naar de salon, waar mijn vader mij zou ontvangen. Ook de inrichting van de villa was gedateerd, en er was lange tijd weinig onderhoud gepleegd aan de grote tuin. Een lange slanke man met wit golvend haar en grote donkere ogen stond op om mij te verwelkomen. ‘Goedemiddag Hugo. Wat ben ik blij dat ik je eindelijk ontmoet. Gaat toch zitten. Kan ik je thee of koffie aanbieden, of wil je iets anders drinken?’, begroette de la Ney mij. Zijn stem klonk melodieus en zacht.

‘Koffie alstublieft’, antwoordde ik, en ik nam plaats in de fauteuil tegenover die van mijn vader. ‘Wil je koffie voor mijnheer Barras en thee voor mij brengen, Norbert?, sprak hij vervolgens tegen de butler. ‘Norbert heeft vele jaren voor onze familie gewerkt, en eigenlijk is hij wel toe aan zijn pensioen. Maar hij vindt het nog steeds heel fijn om hier te werken, en door de jaren heen zijn wij goede vrienden geworden’, vertelde mijn vader met een warme glimlach over zijn butler. Tegen mijn verwachting in, vond ik hem verrassend warm en sympathiek overkomen.

Even later vertelde hij over de kennismaking en de relatie met mijn moeder. ‘Ik ontmoette haar in de kruidenierswinkel van haar ouders, en het was bij mij liefde op het eerste gezicht. Ze was niet alleen heel mooi, maar ook intelligent en spitsvondig, en ze had een geweldig gevoel voor humor. Na enkele weken nodigde ik haar uit om samen thee te drinken in de stad, en te wandelen in het park. En van het een kwam het ander, wij werden verliefd op elkaar zoals jonge mensen verliefd kunnen zijn. Ik wilde met haar trouwen, en ik hoopte dat mijn ouders haar zouden accepteren. Maar helaas, dit pakte heel anders uit. Mijn vader dreigde mij zelfs te onterven als ik met Cecilia zou trouwen, en hij stond erop dat ik zou trouwen met een meisje van onze stand.’

De oude broze man zuchtte diep en in zijn grote donkere ogen glinsterden tranen. ‘En toen werd jouw moeder zwanger, en ik grote lafaard die ik was, liet haar zitten en nam geen enkele verantwoording voor jullie. En dit heb ik mijzelf nooit vergeven, en ik praat dit absoluut niet goed. Daarom wil ik jou alsnog officieel erkennen als mijn enige zoon. Je lijkt heel veel op mijn vader Oscar, en je bent een echte de la Ney. Dat staat wel buiten kijf, en als ik er niet meer ben, is dit landgoed van jou. Als er iemand is, die daar recht op heeft, ben jij het wel. Uiteindelijk ben jij wel mijn enige erfgenaam’, vervolgde hij met zachte stem. Perplex staarde ik hem aan. Dit was wel het laatste wat ik verwacht had.

Na die bewuste middag, bezocht ik mijn vader nog een keer. Hoewel ik hem sympathiek vond, voelde ik geen speciale ‘band’ met hem. Met het erkennen van mij als zijn zoon, was hij wel erg laat, en dat kon ik slecht verkroppen. Ik wist eindelijk wie mijn biologische vader was, en dat was voor mij voldoende. Totdat ik gebeld werd door Ma met schokkend nieuws over mijn vader.

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.