Home / archiefcentraal / de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 3

de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 3

‘Maar mensen kunnen veranderen, en het is aan jou of jij je vader wil zien. Ik wil je wel vragen om zijn brief te lezen’, zei Ma terwijl zij koffie inschonk, en ze vervolgde met zachte stem: ‘De keuze is geheel aan jou of jij hem wel of niet wil ontmoeten.’

Thuisgekomen las ik de brief van mijn vader. Daaruit bleek dat hij al langere tijd op de hoogte was van mijn bestaan, en hij mij van een afstand had gevolgd.

‘Ik heb enkele keren jouw galerie bezocht, en je prachtige portrettekeningen en schilderijen bewonderd. Wat ben jij een begaafd kunstenaar, en jij bent onmiskenbaar mijn zoon. Qua uiterlijk lijk je zowel op mij als op mijn vader Oscar de la Ney.’ Verder schreef hij over mijn moeder, over wie hij met veel genegenheid sprak. ‘Ze was en is nog steeds een bijzonder mooie vrouw, zowel innerlijk als uiterlijk. Geloof mij dat ik echt van haar heb gehouden, maar helaas niet voldoende om met haar te trouwen en mijn verantwoording te nemen voor jullie. Hiervoor zijn geen enkele excuses, want ik had een vent moeten zijn en geen lafaard. Ik had met je moeder moeten trouwen, en mijn ouders trotseren. Maar in plaats daarvan trouwde ik met een meisje van mijn eigen stand, maar echt gelukkig was ons huwelijk niet. Wij bleven kinderloos, en daardoor stierf onze familienaam nagenoeg uit. Graag wil ik jou alsnog erkennen als mijn zoon, en ik heb heel veel spijt van mijn lafheid en de verkeerde keuzes die ik maakte.’

Volslagen perplex bleef ik met de brief in mijn hand zitten. Wat moest ik van hem denken? Ik wist het eigenlijk niet, en ik had gemengde gevoelens over de man die mijn vader was. Hij had wel van mijn moeder gehouden, maar blijkbaar niet voldoende om voor haar te kiezen. Ik kreeg de indruk dat Jean-Pierre in wezen een zachtaardige man was, die niet opgewassen was tegen de druk van zijn ouders om een meisje van zijn stand te trouwen. Ma bevestigde mij dit ook wel.

‘Zo ging het vroeger meestal. Geld trouwde met geld, en adel met adel. Ik weet niet of Jean-Pierre en ik op den duur echt gelukkig waren geworden. Hoewel wij van elkaar hielden, verschilden wij ook veel van elkaar qua achtergrond en milieu. Ik zou ook nooit geaccepteerd zijn door zijn ouders.’

Ik vond het wel heel bijzonder dat mijn vader na al die jaren ineens contact wilde met Ma en met mij. ‘Als je hem wilt ontmoeten, moet je niet te lang wachten, want hij is wel de 70 gepasseerd, en zijn gezondheid is nogal broos’, merkte Ma nog op. Ondanks alles wilde ik hem wel zien en spreken, want ik was steeds nieuwsgieriger geworden naar mijn vader en zijn familie. Uit zijn brief begreep ik dat het geslacht de la Ney nagenoeg uitgestorven was. ‘Mijn zus Marlène en ik waren de twee enige kinderen, en Marlène is tien jaar geleden overleden. In feite zijn jij en ik de enige directe nazaten van onze familie. Graag wil ik je ontmoeten, en je bent van harte welkom.’

Onderaan de brief stond een adres en telefoonnummer. Mijn vader woonde op landgoed ‘t Groene Woud, dat ik wel kende van de buitenkant. Na enkele dagen besloot ik mijn vader te bellen, en voor de eerste keer in mijn leven hoorde ik zijn stem, die warm en melodieus klonk. Hij was zeer verrast dat ik hem belde, en met de woorden: ’Mijn zoon, ik hoop je spoedig te ontmoeten en je te verwelkomen’, beëindigde hij het gesprek.

Een week later bezocht ik mijn vader Jean-Pierre de la Ney op zijn landgoed ’t Groene Woud.

Wordt vervolgd

Verhalenkoerier Miny Vroegindewey
Facebook: DeVerhalenkoerier
Twitter: @Verhalenkoerier

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.