Home / archiefcentraal / de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 1

de erfgenaam van t groene woud hoofdstuk 1

Beste lezers,

Allereerst wil ik u een heel goed en voorspoedig 2016 toewensen. Het afgelopen jaar heb ik met veel plezier het feuilleton ‘Van een vader en een zoon’ geschreven voor het Vechtdal Centraal. Graag wil ik u hartelijk bedanken voor het lezen en de leuke reacties. Inmiddels is ‘Van een vader en een zoon’ geëindigd, en daarom start ik met een spiksplinternieuw feuilleton.

Het nieuwe feuilleton heeft als titel ‘De erfgenaam van ’t Groene Woud’. Centraal in het verhaal staan een bijzondere erfenis en bijzondere ontmoetingen met verrassende ontknopingen. Hoe dit verhaal zal aflopen is nog een verrassing.


De erfgenaam van ’t Groene Woud

Hoofdstuk 1: De brief

1998
“Mijn beste Hugo,
Lang heb ik nagedacht voordat ik je deze brief schreef. Zoals je weet, heb ik altijd gezwegen over wie jouw ‘echte’ vader is. Jouw vragen over hem wimpelde ik af met smoezen door te vertellen dat jouw vader in het buitenland woonde, en dat ik je later meer zou vertellen. Gelukkig stelde je geen vragen meer, en nam je mijn mededeling over jouw vader voor kennisgeving aan. Mijn lieve zoon, ik ben zo trots op jou, en ik heb je zien opgroeien tot een bijzonder begaafd en goed mens.

Omdat ik heel goed besef dat ik de langste tijd op aarde heb gehad, is het tijd om de waarheid te vertellen over jouw biologische vader. Ik kan je vertellen dat hij nog leeft, zijn naam is Jean-Pierre de la Ney, en hij stamt uit een oud en adellijk geslacht. Jean-Pierre en ik hadden een relatie, en ik werd zwanger van hem. Helaas wilde hij jou niet erkennen en zijn verantwoording nemen, en dat is de reden geweest dat ik altijd heb gezwegen over hem. Bovendien waren zijn ouders fel tegen onze relatie, omdat ik in hun ogen maar een ‘heel gewoon’ meisje was, en geen geschikte partij voor een man van adel. Het laatste wat ik van Jean-Pierre hoorde was dat hij trouwde met een meisje uit een rijke familie.

Ik wilde jou de pijn besparen van zijn afwijzing. Bovendien vond ik dat hij zijn recht verspeeld had om jou überhaupt nog te zien en te ontmoeten. Jarenlang hoorde ik taal noch teken van hem, totdat ik vorige maand ineens een brief van hem ontving. Daarin schreef hij dat hij heel veel spijt had van wat er gebeurd was, en dat hij jou nooit erkend heeft. Hij wil je graag ontmoeten. Jean-Pierre’s leven was moeizaam en ongelukkig, en inmiddels is hij 71 jaar oud. Hij woont met een oude butler op landgoed ’t Groene Woud, en zijn huwelijk is kinderloos gebleven. In feite ben jij de enige directe afstammeling van het geslacht De la Ney. Het spijt mij zo dat ik jou nooit de volledige waarheid heb verteld. Ik heb jou hiermee tekort gedaan, en het ergste vind ik dat ik oneerlijk ben geweest, ook al had ik hiervoor zo mijn redenen.

Jouw moeder Cecilia”

Totaal verbouwereerd bleef ik met de brief in mijn handen zitten. Ik moest het nieuws over mijn biologische vader verwerken. Mijn vader was dus van adel en hij bezat een landgoed. Ik kende mijn moeder goed genoeg om te weten dat zij niet zonder reden zweeg over mijn vader. Later boeide dit mij ook niet meer, en ik ging er vanuit dat hij in het buitenland woonde of overleden was. Ik miste hem ook niet echt in mijn leven, en ik groeide redelijk onbezorgd op. Rijk waren wij beslist niet, en Ma moest hard werken voor de kost, maar ik kwam nooit iets te kort. En al die jaren leefde mijn vader, en hij woonde gewoon in Nederland. En hij wilde mij ineens ontmoeten.

Wordt vervolgd

Verhalenkoerier Miny Vroegindewey
Facebook: DeVerhalenkoerier
Twitter: @Verhalenkoerier

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.