Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon 2 hoofdstuk 23

van een vader en een zoon 2 hoofdstuk 23

Enkele weken later werden wij opnieuw opgeschrikt door schokkend nieuws. Dit keer over onze moeder. Zij was plotseling opgenomen in het ziekenhuis. In de ochtend werd ik gebeld door een verpleegkundige van het ziekenhuis. Zij vertelde ons dat Ma opgenomen was met een hartinfarct, en haar toestand zorgelijk was. “Ook gezien de leeftijd van uw moeder.” Totaal verbouwereerd bleef ik met de telefoon in mijn hand zitten. Dat Ma oud was, besefte ik ook wel, maar zij was redelijk gezond en had plezier in haar leven.

Ik belde mijn broers, en reed vervolgens naar het ziekenhuis, waar Ma op de afdeling hartbewaking lag. Van de verpleegster hoorde ik dat de huishoudelijke hulp van Ma 112 belde, toen Ma klaagde over kortademigheid en pijn op de borst. “Ze vertrouwde het niet, en wij kunnen niet anders zeggen dan dat zij heel goed heeft gehandeld. Anders had uw moeder dit zeker niet overleefd.” Ik schrok toen ik zag hoe broos en breekbaar Ma eruit zag. Een hartinfarct! En zo ineens! Ma klaagde nooit ergens over, maar dat was typisch Ma. “Van klagen wordt het niet anders, en ik heb wel wat beters te doen dan te zeuren”, was de lijfspreuk van onze moeder.

Ik kende Ma eigenlijk niet anders dan druk en bedrijvig, en maatschappelijk actief en betrokken. Zowel Tony en Robert waren danig geschrokken, en beloofden om zo spoedig mogelijk te komen. Enkele uren later zaten wij bij elkaar in het ziekenhuis. Daar werden wij ‘bijgepraat’ door de arts, die benadrukte dat de toestand van onze moeder zorgelijk was. “De komende dagen moeten wij afwachten, en meer kunnen wij niet doen. Uw moeder is wel op leeftijd, en haar conditie is broos”, werd ons medegedeeld.

Wij beseften dat wij rekening moesten houden met een naderend einde van het leven van onze moeder. Met Robert ging het boven alle verwachting heel goed. Hoewel hij nooit meer kon lopen, en afhankelijk was van anderen, had hij zijn leven goed op de rails gekregen. Hij woonde zelfstandig, werkte als boekhouder voor diverse particulieren en bedrijven, en hij had veel opdrachten. “Nog even, en dan moet ik personeel aannemen”, merkte Robert grijnzend op. Bovenal was Robert enorm ten goede veranderd. Hij herinnerde in weinig meer aan de harde en cynische man van vroeger, en ons contact was heel goed.

Met zijn zoon Timo en dochter Magda ging het ook heel goed. Magda had sinds enkele maanden een nieuwe vriend, en Timo was inmiddels afgekickt van zijn drugsverslaving. Met Magda en Timo onderhield ik nog steeds regelmatig contact. Ook met onze ‘nieuwe’ oom Otto Ringelberg en neef Rudo van Gelderen, was regelmatig contact. Ik vond het heel leuk om zo ineens nieuwe familie bij te hebben gekregen.

Tegen de avond kwam Ma bij kennis, en ze was ontroerd toen zij ons zag. De komende dagen bleef Ma stabiel, hoewel zij heel broos was. Ze was helder, en sprak zelfs weer over gezamenlijk lunchen met elkaar. “Uiteraard met witte wijn erbij. Sssstttttt….laat de dokter het maar niet horen”, lachte Ma. Haar ogen glinsterden, maar ze sprak ook over een naderend einde. “Het is wat mij betreft mooi geweest. Ik heb een goed leven gehad, en ik was gelukkig met Léon. En ik ben vooral blij met jullie, en ik heb altijd van jullie gehouden. Wel had ik jullie meer aandacht moeten geven, in plaats van zoveel te werken. Daar heb ik nog altijd spijt van”, verzuchtte Ma tenslotte en in haar ogen blonken tranen. “Het is goed zo Ma, en binnenkort gaan wij met ons vieren lunchen. Afgesproken?”, zei Robert en hij legde teder zijn hand op haar hand.

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.