Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon 2 hoofdstuk 18

van een vader en een zoon 2 hoofdstuk 18

Haar positieve instelling en humor had Magda gelukkig behouden, en het leven ging gewoon verder voor ons. Van een afstand volgden wij het proces tegen Magda’s ex-man Dennis, maar het boeide ons niet meer. Magda was vooral opgelucht dat de scheiding uitgesproken was tussen haar en Dennis. Haar vader Robert, Ma en ik steunden haar zo goed mogelijk. Magda, Ma en ik trokken samen veel op, en tussen Ma en Magda groeide een hechte band.

“Wat vind ik het jammer dat ik mijn kleinkinderen zo weinig heb gezien. Ik heb zo’n spijt dat ik vroeger zo gericht was op mijn carrière en weinig tijd had voor belangrijkere zaken. Maar gedane zaken nemen geen keer”, zei Ma dikwijls. Verder sprak Ma regelmatig over haar overleden man Léon, en over ‘gemiste kansen’ in haar leven. Lichamelijk werd Ma steeds brozer, maar geestelijk bleef ze helder en goed bij de tijd. Ze besefte terdege dat zij, zoals zij dikwijls opmerkte ‘een mens van de dag’ was. “Ik heb toch echt het meeste brood op”, zei Ma dikwijls.

Met mijn broer Robert en zijn zoon Timo ging het steeds beter, en het contact tussen vader en zoon werd steeds beter. Timo slaagde er in om af te kicken van zijn drugsverslaving, en hij werd geplaatst in een beschermende woonvorm. Dit keer hield hij wel zijn belofte om zijn best te doen, te stoppen met de drugs en iets van zijn leven te maken. Ma en ik leerden Timo kennen als een hele leuke en humoristische man, met een zachtaardig karakter en sociale instelling.

Timo sprak dikwijls over zijn toekomstplannen en wens om mensen zoals hij te helpen. “Ik weet wat het is om letterlijk in de goot te liggen, en mijn leven te verzieken met de drugs”, zo verwoordde Timo zijn motivatie. Zijn geestelijke problemen verdwenen echter niet, maar Timo was wel vastbesloten om iets van zijn leven te maken. Het feit dat zijn vader Robert bijna het leven liet bij de aanrijding, droeg in hoge mate bij tot zijn besluit om definitief te stoppen met de drugs. “Ik heb jullie heel veel verdriet gedaan, en ik heb daar heel veel spijt van”, zei Timo dikwijls. Van de dronken automobilist, die Robert aanreed, hoorden wij niets. In de rechtbankverslagen werd hij omschreven als een labiele man met jarenlange drankverslaving, die meerdere keren dronken achter het stuur had gezeten.

“Hopelijk sluiten ze die zuiplap voor lange tijd op, en krijgt hij nooit meer een rijbewijs. Hij is er goed vanaf gekomen, maar Pa zit wel met de ellende en is invalide”, was Magda’s bittere reactie op de berichten over de dronken bestuurder. Dat Robert blijvend invalide bleef en nooit meer kon lopen, was definitief vastgesteld.

Desondanks hield Robert de moed erin en hij maakte plannen voor de toekomst. Zijn nogal cynische humor had hij in ieder geval niet verloren. “Een ding is zeker, ik hoef niet meer in de plantsoenen te werken van de gemeente”, merkte hij grijnzend op. Robert bood zich aan als boekhouder voor het midden en kleinbedrijf, en hij kreeg spoedig vele opdrachten. “Het onderstel wil niet meer, maar ik mankeer gelukkig niets in mijn bovenkamer en aan mijn handen”, merkte hij meerdere keren op. Over zijn vroegere werkgever sprak hij zelden. “Het laatste wat ik over hem gehoord heb is dat hij ook in de bak zit. Kan hij Dennis lekker gezelschap houden”, merkte hij eens op.

Ma was opgetogen over de vooruitgang bij Robert, die inmiddels thuis woonde. Met onze andere broer Tony was ook meer contact. Hij belde en bezocht Robert en Ma regelmatig. En toen ontvingen wij een bijzondere uitnodiging van onze neef Rudo van Gelderen.

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon 2 hoofdstuk 18

van een vader en een zoon 2 hoofdstuk 18

Hoofdstuk 18 Het proces tegen Dennis
Van een afstand volgden wij het proces tegen Dennis, waarbij vele schokkende zaken boven water kwamen. Dennis was bekend in de onderwereld, en hij was bevriend met enkele beruchte onderwereldfiguren, waaronder Frank v. G. alias De Farao. Ik zag gebalkte foto’s van een breed grijnzende Dennis op feestjes, waarbij hij omringd was door dubieuze figuren. Behalve van het knoeien met belastingaangiftes, werd Dennis ook beschuldigd van witwaspraktijken voor onderwereldfiguren. Dennis de Rekenmachine werd hij ook wel genoemd.

Magda was helemaal van slag over de berichten over haar ex-man, en Robert was ziedend. “Die kerel heeft nooit gedeugd. Ik heb Magda meerdere keren gewaarschuwd, maar ze wilde niet luisteren, en nu zit ze met de ellende. Maar gelukkig is ze van die lamstraal af”, raasde Robert. Tot onze vreugde ging Robert steeds meer vooruit, en hij steunde Magda zo goed mogelijk. Inmiddels woonde Magda in Zwolle, en zij slaagde er in haar leven goed op de rit te krijgen. Magda en ik trokken samen veel op, en wij werden goede vriendinnen. Over Dennis sprak zij nauwelijks.

In dezelfde periode overleed onze stiefvader oom Léon. Hoewel Ma dagelijks rekening hield met zijn overlijden, was het overlijden van haar man Léon een grote schok voor haar. Samen met Magda en onze oudste broer Tony, bezocht ik de crematie van oom Léon. Tijdens zijn leven was oom Léon net zoals Ma maatschappelijk betrokken, en hij was alom gerespecteerd. Ma was gebroken door het overlijden van haar geliefde man Léon, met wie zij tientallen jaren getrouwd was. Haar gezondheid ging de komende tijd snel achteruit, en haar levenslust verdween. Het leven had haar weinig meer te bieden. “Ik voel mij maar een half mens nu Léon er niet meer is. Hij was een man met een ‘gebruiksaanwijzing’, maar vooral een hele goede man”, merkte ze dikwijls op.

Mij deed het overlijden van oom Léon meer dan ik verwacht had. Hoewel ik geen hechte band had met mijn stiefvader, respecteerde ik hem en nadat ik volwassen was geworden, begrepen wij elkaar beter. Oom Léon was zoals hij was: een rechtlijnige man met een eigen ‘gebruiksaanwijzing’, maar bovenal een goede man, die onze moeder ‘op handen droeg’.

Magda en ik namen Ma regelmatig mee de stad in om samen te lunchen, iets wat ze heel graag deed. Ma sprak steeds meer over vroeger, haar kennismaking met oom Léon en onze vader. “Heus, jullie vader en opa was op zich geen slechte man, en hij deed zijn best. Maar er was geen echte liefde tussen hem en mij, en wij hadden nooit moeten trouwen”, zei Ma dikwijls. Met broer Tony was ook meer contact, en hij belde en bezocht Ma regelmatig. Met Robert en mij onderhield Robert voornamelijk contact via Facebook en per email.

Ondertussen kwamen steeds meer vreemde geruchten over Dennis alias De Rekenmachine naar buiten, en hij werd veroordeeld tot jarenlange gevangenisstraf. Magda was niet op de hoogte van de dubieuze praktijken van haar ex-man, en uit zijn verklaringen bleek dit ook wel. Hij wilde Magda beschermen, en dat was het enige goede wat hij voor haar had gedaan. “Ik geef nog steeds om die vrouw, en zij is de beste vrouw die ik ooit heb gekend”, zei Dennis over Magda. “Daar koop ik niets voor, hij heeft mij wel met een hoop ellende opgezadeld”, snoof Magda verachtelijk. Het stak haar danig dat het huis van Dennis en haar ver onder de marktwaarde was verkocht, en zij met een restschuld bleef zitten. “Maar ik wil absoluut niet ruilen met Dennis. Hij zit wel jarenlang in de bak, en heeft een gigantische schuld en ellende”, voegde Magda er aan toe. Haar positieve instelling en humor had ze gelukkig behouden, en het leven ging gewoon verder voor ons.

Wordt vervolgd

 

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.