Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon 2 hoofdstuk 14

van een vader en een zoon 2 hoofdstuk 14

Een week later zagen wij voor de eerste keer sinds jaren Roberts enige zoon Timo. Ondanks zijn onverzorgde uiterlijk was Timo een knappe man, en hij leek sprekend op zijn vader, die aangedaan was toen hij zijn zoon zag. “Timo, mijn jongen. Eindelijk ben je er”, fluisterde Robert.

Timo was zichtbaar opgelaten en wist zich geen houding te geven. “Pa, Pa, wat is er toch gebeurd? Gelukkig leef je nog”, hakkelde Timo en hij plofte neer in de stoel naast het bed. Timo maakte een gejaagde en rusteloze indruk. Hij was ook verrast om Ma en mij te zien. “Dag Oma, dag tante Marion. Lang geleden dat ik u zag. Hoe gaat het met u?”, zo begroette Timo Ma en mij.

Het was vreemd en onwezenlijk om Timo na vele jaren weer te zien. Ik kende hem nauwelijks, maar van Magda hoorde ik dat hij veel problemen had. “Zo jammer, want Timo was vroeger zo’n leuke jongen, en er was niets met hem aan de hand. Maar ja, hij kreeg verkeerde vrienden, ging aan de drugs en toen ging het helemaal mis met hem”, vertelde Magda ons. Timo bleef niet zo heel lang bij zijn vader, die heel blij was om hem te zien.

“Hij is en blijft wel mijn zoon, en ik heb ook veel fouten gemaakt”, merkte Robert op. Ma en ik waren volslagen perplex bij de verandering bij Robert, die wij vooral kenden als die afstandelijke en onverschillige man, die uiterlijk onaangedaan de begrafenis bijwoonde van onze vader. Magda bevestigde dit ook. “Pa is zeker veranderd de laatste tijd. Hij vertelde mij pas geleden dat hij veel spijt had van alles, en ook van zijn onverschillige houding naar jullie. Het overlijden van zijn vader heeft hem meer aangegrepen dan wij gedacht hadden, want hij sprak nooit over hem. Ze konden niet overweg met elkaar, maar het fijne wist ik er ook niet van. Pa sprak er nooit over”, vertelde Magda.

“Daarin lijkt Robert sprekend op zijn vader Ewout. Hij was ook altijd zo gesloten als een oester, en ging zijn eigen gang. Later veranderde hij wel ten goede en hij was op zich een goede vader voor zijn kinderen’, antwoordde Ma. En dat kon ik zeker bevestigen. Onze vader was op zijn manier goed en zorgzaam voor ons, maar hij was geen vader die spelletjes met ons deed en met ons op stap ging. Dat zat er niet in bij hem, maar ik bewaarde de goede herinneringen aan onze wandelingen samen met de hond. Pa was nu eenmaal zoals hij was.

Een half uur later vertrok Timo met zijn kameraad. “Binnenkort kom ik weer bij je op bezoek”, beloofde Timo zijn vader. Magda, Ma en ik liepen met Timo en Ruben mee naar buiten om hen ‘uit te zwaaien’. Timo beloofde ons herhaaldelijk dat hij zijn vader regelmatig zou bezoeken, en hij beloofde ook om Ma en mij te bezoeken. “Die beloftes van hem! Daar ligt onze zolder van vol. Verwacht er maar niet al te veel van. Dat is bij Timo altijd zo geweest: Veel beloven en weinig geven, doen gekken en dwazen in vreugde leven”, snoof Magda naderhand venijnig.

Een half uur later reden Ma en ik naar huis. Onderweg spraken wij vooral over Timo en Robert. Wij waren danig onder de indruk van Timo’s bezoek, en de veranderingen bij Robert. “De wonderen zijn de wereld nog niet uit”, merkte Ma op. Thuis wachtte mij een bijzondere verrassing: Een brief van Rudo van Gelderen; de zoon van onze halfzus Jetty. Daarin schreef Rudo dat hij Tony, Robert en mij graag wilde ontmoeten. “Uiteindelijk zijn wij familie van elkaar, en ik wil jullie graag beter leren kennen”, schreef Rudo.

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.