Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon 2 hoofdstuk 9

van een vader en een zoon 2 hoofdstuk 9

Uiteindelijk overleed Pa in het ziekenhuis. Hij had gelukkig niet geleden. De volgende dag zat ik aan zijn bed, en nam op mijn manier afscheid van hem. Na een poos in gedachten te hebben gezeten stond ik op, belde mijn broers en onze moeder. Het drong tot mij door dat onze vader er niet meer was. Zijn leven was moeizaam geweest. Jarenlang werd hij met de nek aangekeken vanwege het faillissement van zijn bedrijf, waardoor alle personeelsleden werkloos werden. Het imperium van Ewout Smeulders alias De Zonnekoning was definitief gevallen, en van zijn grote rijkdom was niets meer over.

Onze vader werd begraven op een zonnige lentedag. De plechtigheid was kort en sober, en er waren weinig aanwezigen. Pa had nauwelijks nog familie, en hij had heel weinig kennissen. Tot mijn grote verrassing waren Eveline van Gelderen en de drie zoons van onze halfzus Jetty aanwezig. Met Eveline had ik sinds een half jaar regelmatig contact. Ik was bijzonder gesteld geraakt op deze markante vrouw met haar bijzondere humor. Hoewel zij nooit negatief sprak over onze vader, begreep ik wel dat zij lelijk in de steek was gelaten door hem, toen zij zwanger van hem was. “Het is nu eenmaal zo gegaan, en gedane zaken nemen geen keer. Ik ben in ieder geval blij dat hij op zijn manier een goede vader voor jullie was”, was het enige wat zij over hem zei.

Over haar inmiddels overleden dochter en onze halfzus Jetty sprak zij wel heel openhartig, en zij liet mij foto’s van haar zien. Ik zag foto’s van een bijzonder knappe vrouw, aan wie op het eerste gezicht niets te zien was van haar verstandelijke beperking. “Ze was altijd zo opgewekt, zo lief en aanhankelijk, maar ze was ook koppig als een muilezel”, merkte Eveline met een glimlach op. “Dat heeft ze dan van geen vreemde, onze vader kon ook heel koppig zijn. Neen was ook echt neen bij hem”, antwoordde ik droogjes.

Met Ma had ik de laatste jaren heel goed contact, en wij spraken regelmatig met elkaar af om te winkelen en te lunchen in de stad. Iets waarvoor zij vroeger zelden tijd had, omdat ze het altijd druk had met haar carrière. “En als er iets is, waarvan ik heel spijt heb, is het dit wel: Dat ik mijn loopbaan en carrière op de eerste plaats zette en zo weinig tijd had voor jullie”, zei Ma dikwijls. Hoewel zij lichamelijk steeds brozer werd, en veel zorgen had om haar man Léon, die in een verzorgingshuis verbleef, was Ma meestal opgewekt.

“Het ging echt niet meer met Léon, die man ging geestelijk steeds meer achteruit’, vertelde Ma. Hoewel ik weinig contact had met mijn stiefvader Léon, vond ik het heel erg dat hij de laatste jaren steeds meer ging dementeren. Af en toe ging ik met Ma mee om hem te bezoeken, maar hij was niet meer de scherpzinnige man van voorheen, en hij herkende ons nauwelijks. Wat was ik blij dat Pa tot het einde toe helder van geest was gebleven.

Ook Ma bezocht de begrafenis van onze vader, en ze steunde mij zo goed mogelijk als zij kon. Van mijn broers Tony en Robert kreeg ik geen enkele steun, en hun lauwheid trof mij onaangenaam. Gaven ze dan helemaal niets om onze vader? Robert vertrok direct na de begrafenis. “Ik heb vanmiddag nog enkele afspraken”, deelde Robert mij koeltjes mee. Tony, die nauwelijks sprak met ons en andere aanwezigen, nam met een verrassend warme handdruk afscheid van mij. “Heel veel sterkte, Marion”, zei hij. De volgende dag ontving ik een uitgebreide email van Tony, met daarin een opmerkelijk verzoek.

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.