Home / archiefcentraal / uit hei en dennen toekomst heden verleden

uit hei en dennen toekomst heden verleden

Sinds de laatste 50 jaar komen via de tv journaals alle interessante gebeurtenissen van de hele wereld op ons netvlies. Eerst nog in het grijs, daarna zagen we het bloed van massa slachtingen in fel rood voorbij komen. De eerste 30 jaar gezwollen en op deftige toon uitgesproken, later mochten de presentatoren het nieuws wat luchtiger brengen. Denk nu maar aan het wat kinderachtige overstapje van nieuws naar weerman. Het maakt veel uit wie het nieuws binnenbrengt. De één is irritant van toon, de ander te enthousiast, te dol op zichzelf, te minzaam of met een spraakgebrek.

De origineelste reactie op het journaal kreeg ik jaren geleden van een collega bij Vluchtelingenwerk. Een lieve vrouw met minzame gelaatstrekken. Wij vreesden haar te kwetsen met onze gemakkelijke manier van omgang en taalgebruik. Al gauw bleek zij er prachtige staaltjes van expressie op na te houden. Na een moeizaam interview met een zeurderige vreemdeling, greep ze me beet en riep “wat een zeikerd zeg”. De toon was gezet, ze hoorde echt bij ons!

Eens vroeg ze mij of ik ook zo’n moeite had me te concentreren op het journaal.

Niet begrijpend vroeg ik waar de moeilijkheid lag. “Nou, eerst kijk ik naar z’n kleding en dan denk ik, waarom heeft hij zo`n raar overhemd aan en bolt z`n jasje zo op bij z’n nek. En dan is het eerste item al voorbij. Daarna neem ik me voor me te concentreren. Maar dan zie ik weer een vreemd trekje om z’n mond en een wrat onder z’n kin, zo gaan dus

alle onderwerpen verloren.”

Het is dus maar net waar mensen op letten hè? Sinds 2014 kijken we al niet meer op van alweer een onthoofding of verkrachting door toornige strenge mannen van een zwaar terroristische groep uit het Oosten. Of alweer een aardbeving, overstroming, bootvluchtelingen, oorlogen, omkoping of moord. We raken er aan gewend en hopen dat wij hier in het oosten en noorden des lands daarvan verschoond blijven.

Onze over- over grootouders maakten zich al zorgen om de toekomst van hun nageslacht,

niet om moord of oorlog, maar om ziekte, honger en armoede. Nu hebben we zorg om de wereld die wij voor hen achterlaten. Uitgebluste energie bronnen, wateroverlast, werkloosheid, geloofsfanatici, atoomoorlogen, ouderdomsverzorging, armoede en ziekten.

En toch, wat zeiden Claus en Beatrix ooit………

Als morgen de wereld vergaat, planten we vandaag nog een appelboompje.

Antoinette

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.