Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon hoofdstuk 27

van een vader en een zoon hoofdstuk 27

Sabine en ik hielden contact, en ik wilde haar nooit meer laten gaan. Wat er ook zou gebeuren. Sabine was de vrouw met wie ik verder wilde gaan, en met wie ik een toekomst wilde opbouwen. Te veel jaren waren verloren gegaan. Al spoedig stelde ik Sabine voor aan mijn vader Sjoerd, oma van Gelderen, tante Ada en oom Evert. Ze vonden het allemaal geweldig dat Sabine en ik elkaar weer gevonden hadden, en sloten haar in hun hart.

‘Ze is een hele lieve vrouw, met een groot en warm hart’, merkte tante Ada op, en mijn vader vond het helemaal geweldig dat hij ineens een schoondochter kreeg. ‘En nog wel zo’n lieve en knappe meid’. Tussen Sabine en mijn vader klikte het bijzonder goed. Bovendien had Sabine de bijzondere gave om heel goed om te gaan met mensen met een verstandelijke beperking. In haar atelier gaf zij schilderlessen aan mensen met een verstandelijke beperking. ‘De leukste groep die ik ooit gehad heb. Ze zijn zoals zij zijn en hebben geen ‘verborgen agenda’s’, merkte zij meerdere keren op. Sabine en ik maakten plannen voor de toekomst.

Wij wilden trouwen, en ik vroeg mijn vader en tante Ada als mijn getuigen. Sabine vroeg haar zus en een goede vriendin als haar getuigen. Sabine’ s vader was inmiddels overleden. ‘Een hartstilstand en gelukkig heeft hij niet geleden’, vertelde Sabine. Over het feit dat ook bij haar MS was geconstateerd, sprak Sabine weinig. Ik kende Sabine wel zo goed dat zij over bepaalde zaken zo gesloten als een oester was. ‘Niemand kan in de toekomst kijken, en ik leef liever bij de dag’, was het enige wat zij erover zei.

Ik vertelde Sabine over mijn broer Frank alias De Farao. Zij kende hem van gezicht. ‘Ik zag hem regelmatig in de stad rondlopen, en hij had altijd van die vreemde figuren om hem heen. Tja, akelig zoals zijn leven is geëindigd, en gelukkig maar dat je moeder dit niet meer mee hoefde te maken. Hij was wel haar zoon’, reageerde zij. Over wie mijn broer Frank had gewurgd in het verzorgingshuis tastte de politie nog steeds in het duister. Zo af en toe kwamen er allerlei geruchten naar buiten, maar mij boeide dit niet. Oma van Gelderen volgde daarentegen alle ontwikkelingen en nieuws over Frank nauwgezet.

De dood van Frank had haar enorm aangegrepen, en de laatste weken ging haar gezondheid snel achteruit. Oma van Gelderen sprak dikwijls over het verleden, mijn moeder Jetty en over Frank. ‘Mijn leven was niet altijd gemakkelijk, en ik heb van veel dingen spijt. Desondanks heb ik ook veel mooie dingen meegemaakt, waaronder de geboorte van jouw moeder Jetty en het contact met jou. En ik ben zo enorm blij dat jij en Sabine elkaar na al die jaren weer gevonden hebben. Zij is een geweldige vrouw!’, zei oma tijdens mijn laatste bezoek, terwijl zij haar kleine broze handen op de mijne legde.

Twee dagen later werd ik gebeld door een buurvrouw, die oma van Gelderen levenloos in haar appartement aantrof. Oma was in haar slaap overleden. Ik was heel blij dat zij niet geleden had. De eenvoudige rouwdienst werd verrassend druk bezocht. Vroegere klanten, medewerk(st)ers, zakenrelaties, en goede bekenden bezochten de rouwdienst. Ook mijn vader Sjoerd en tante Ada waren aanwezig. Oma van Gelderen had een aantal goed lopende modezaken, die na haar pensionering overgenomen waren door een vroegere medewerkster.

In de modewereld had oma van Gelderen een uitstekende reputatie, en zij was alom gerespecteerd. Na haar overlijden had zij nog een bijzondere verrassing voor mij. Ook kwam ineens een doorbraak in het onderzoek naar de moord op mijn broer Frank.

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.