Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon hoofdstuk 25

van een vader en een zoon hoofdstuk 25

Enkele weken later ontving ik een email met schokkend nieuws. Het was een email van mijn vroegere vriendin Sabine. ‘Dag Rudo, Het is lang geleden dat wij elkaar gezien en gesproken hebben. De laatste jaren is er veel gebeurd in mijn leven, en heel graag wil ik je nog één keer zien en spreken.’

Verbijsterd las ik de email van Sabine. Het was alsof ik een keiharde dreun in mijn maag kreeg. Jarenlang had ik haar niet meer gezien en gesproken, en ze leek ineens van de aardbodem verdwenen. Haar allerlaatste brief had ik nog steeds. De brief waarin zij mij schreef: ‘Geen toekomst meer voor ons samen te zien. Ik heb hiervoor mijn redenen, en ik vraag je dringend om mij niet te bellen of te mailen. Geloof mij, dit is het beste voor ons tweeën, en weet dat ik altijd van je heb gehouden. Veel liefs Sabine’.

De reden waarom Sabine zo ineens onze relatie verbrak, had ik nooit kunnen achterhalen. Uit liefde en respect voor haar, respecteerde ik met veel pijn in mijn binnenste haar beslissing om onze relatie te beëindigen. Ik bleef wel met vele onbeantwoorde vragen zitten. Waarom verbrak Sabine onze relatie, terwijl wij vergevorderde trouwplannen hadden? Wat deed ik verkeerd? Volgens Sabine was dit niet het geval, maar had zij gegronde redenen om onze relatie te beëindigen. Mijn nooit gedragen trouwkostuum herinnerde pijnlijk aan onze relatie en onze trouwplannen, maar desondanks kon ik het kostuum niet wegdoen.

En na al die jaren zocht Sabine ineens weer contact met mij. ‘Het spijt mij zo dat ik zo plotseling uit jouw leven verdween, zonder iets te zeggen. Dit heb jij niet verdiend aan mij, en ik heb de behoefte om het een en ander recht te zetten. Zullen wij een keer met elkaar afspreken?’ Verbijsterd staarde ik naar het scherm van mijn laptop, en herinneringen kwamen in alle hevigheid naar boven. Herinneringen aan mijn eerste en grote liefde Sabine, die op een zonnige dinsdagochtend mijn galerie binnenliep, en mij begroette met een stevige handdruk en de woorden: ‘Hallo, ik ben Sabine en ik wil graag exposeren bij je’. Vervolgens toonde zij mij een aantal tekeningen en schilderijen.

Bij mij was het liefde op het eerste gezicht toen ik in haar flonkerende blauwe ogen keek en haar klaterende lach hoorde. Tijdens haar eerste bezoek aan mijn galerie droeg Sabine een lichtblauwe spijkerbroek en witte linnen blouse, en haar lange roodbruine haren waren nonchalant opgestoken. Sabine was een getalenteerd kunstenares met een geheel eigen stijl, waarmee zij redelijk veel succes had. Al spoedig nodigde ik haar uit om samen iets te drinken, en van het een kwam het ander. Wij kregen een bijzondere relatie en hielden zielsveel van elkaar. Wij maakten plannen voor de toekomst, en wilden graag trouwen.

Totdat ik die bewuste brief ontving, waarin zij mij schreef geen toekomst meer te zien voor ons tweeën. ‘Het is beter zo, Rudo. Denk aan mij zoals ik was en koester onze mooie momenten. Dat zal ik ook doen’, schreef zij mij. En na al die jaren zocht Sabine ineens contact, en wilde zij mij zien en spreken. ‘Ik ben jou het een en ander verschuldigd, en ik heb er behoefte aan om jou persoonlijk te vertellen waarom ik toen ineens uit jouw leven verdween. Ondanks dat de waarheid heel pijnlijk zal zijn voor jou, maar ik wil niet langer leven met leugens’, las ik in haar mail.

Een week later spraken Sabine en ik met elkaar af in café Nicky’s Choice. Hoe zou het zijn om haar na al die jaren weer te zien? Zou de vonk weer overspringen tussen ons? Die bewuste avond hoorde ik de schokkende waarheid over Sabine’ s plotselinge vertrek.

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.