Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon hoofdstuk 24

van een vader en een zoon hoofdstuk 24

Eindelijk was het zover, mijn vader Sjoerd werd 65 jaar en hij ging met pensioen. Na meer dan 45 jaar bij de sociale werkvoorziening te hebben gewerkt was het zover, en stopte hij met werken. Hoewel hij met veel plezier had gewerkt, keek mijn vader uit naar zijn pensioen.

‘Het is mooi geweest, ik heb lang genoeg gewerkt. Laat het jonge volk nu maar gaan werken”, merkte hij op. Zich vervelen zou hij zich beslist niet. Hij zou naar een zorgboerderij gaan, waar hij voor de dieren kon zorgen. ‘Net zoals vroeger bij ons thuis op de boerderij. Dat deed ik zo graag, beesten voeren en verzorgen’, vertelde hij opgewekt. Verder wilde hij mij graag helpen in de galerie en veel fietsen met zijn vriendin Tineke.

Liefde voor dieren was ook iets wat hij en ik gemeen hadden. Als kind was ik al gek op dieren, en was een dagje naar de dierentuin een groot feest voor mij. Als kleine jongen wilde ik graag dierenverzorger in de dierentuin worden, maar het leven verliep anders. De liefde voor dieren bleef, en jarenlang had ik katten. In de galerie werden mijn bezoekers regelmatig verwelkomd door mijn drie katten Jut, Jul en Bobo. Zoals verwacht was mijn vader de beste maatjes geworden met mijn katten.

Het feest van mijn vaders verjaardag en pensionering werd gehouden in de kantine van de sociale werkvoorziening. Hoewel ik een aantal collega’s van mijn vader inmiddels goed kende, zag ik ook veel onbekende mensen. In de toespraken werd mijn vader geprezen om zijn opgewekte humeur, gevoel voor humor en grote inzet. Hij was echt enorm geliefd bij iedereen, en dat deed mij echt goed. Vol trots stelde mijn vader mij aan iedereen voor als zijn zoon, en ik werd enorm hartelijk ontvangen. ‘Dat is wel te zien ook dat je een zoon bent van Sjoerd. Jullie lijken sprekend op elkaar’, merkte een collega van mijn vader op.

Uiteraard was de gehele familie Simons aanwezig op het feest, en ik voelde mij op een bijzondere manier deel uit maken van deze hartelijke familie. Voor de eerste keer in mijn leven had ik het gevoel dat ik echt ergens bij hoorde, in plaats van er bij ‘te hangen’ en niet geaccepteerd worden. Een intens warm gevoel van geluk doorstroomde mij. Dezelfde avond besloten wij de verjaardag en pensionering van mijn vader met een gezellige barbecue op het erf van tante Ada en oom Evert.

Met oma van Gelderen had ik nog steeds contact, en wij spraken regelmatig over mijn moeder Jetty en broer Frank. Oma van Gelderen kon de dood van Frank moeilijk verwerken. ‘Zo zinloos, zo verschrikkelijk zinloos. Frank had nog een heel leven voor zich, ook al was hij invalide geworden’, merkte zij meerdere keren op. Over wie Frank gewurgd had, werd nog steeds gespeculeerd in de pers en op social media. ‘Straks loven ze nog een prijsvraag uit over wie de dader is met als hoofdprijs een excursie naar de Bijlmerbajes’, merkte ik eens cynisch op tegen tante Ada. Met haar kon ik goed praten over het overlijden van Frank. ‘Hoe je het wendt of keert, Frank was wel jouw broer en de zoon van je moeder. Helaas maakte hij hele verkeerde keuzes in het leven’, merkte zij meerdere keren op.

Mijn vader genoot van zijn pensioen, en hij ging met heel veel plezier naar de zorgboerderij. Twee keer in de week dronk hij koffie bij mij, en hielp met kleine klusjes. Wij genoten van elkaars gezelschap, en ik bewonderde zijn gave om met kleine dingen blij te zijn. Enkele weken later ontving ik een email met schokkend nieuws.

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.