Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon hoofdstuk 23

van een vader en een zoon hoofdstuk 23

Het duurde niet lang voordat wij bericht kregen over de doodsoorzaak van Frank. Hij was gewurgd, en de dader was onbekend. In de pers en op social media werd druk gespeculeerd over wie de dader kon zijn, maar dat boeide mij niet. Frank was er niet meer, en zijn dood deed mij veel meer dan ik verwacht had. Op oma van Gelderen had de dood van Frank een enorme impact.

Zij bezocht hem regelmatig en kon ook tot hem door dringen. Oma vertelde mij, dat Frank en zij de laatste weken redelijk goede gesprekken hadden. Gesprekken die verder gingen dan over zijn lichamelijke toestand, en waarbij Frank dikwijls sprak over onze moeder Jetty.

‘Zo triest, zo triest, jullie moeder was uiteindelijk de enige die echt om hem gaf, en hij om haar. Hoe erg ik het ook vind dat Frank zo is ontspoord, en ik geen goed woord heb voor zijn slechte daden, heb ik vanaf het eerste moment echt om die jongen gegeven. Weet je, ik kende Frank al wat langer dan jij, en hij was beslist geen lieverdje. Maar toch…..hij had ook zijn goede momenten, en dan kon je leuke gesprekken met hem voeren en ongelooflijk met hem lachen’, vertelde oma mij nader hand. Dat lachen met Frank herkende ik wel, Frank had de bijzondere gave om ons echt aan het lachen te krijgen met zijn moppen en harde daverende lach.

Nog nooit had ik iemand zo vol overgave het hardste horen lachen om zijn eigen moppen, en Franks lach was enorm aanstekelijk. ‘Neen, ik kon echt niet leven met de verschrikkelijke slechte dingen die hij deed, en zeker niet toen ik hoorde en las hoe hij Luke M. had toegetakeld. Wel, hij oogstte wat hij zaaide, en ik had geen enkel medelijden met hem.

Hij zat wat mij betreft best in die rolstoel met die lamme poten. Toen kon hij tenminste niemand kwaad meer doen’, voegde oma er fel aan toe. Over hoe de dader het verzorgingshuis binnen kon komen en Frank kon ombrengen werd gespeculeerd. Er werden vragen gesteld over de beveiliging, maar ons boeide het niet. Er waren veel mensen die het levenslicht van Frank wilden doven, en wij gingen hierbij uit van een verlate afrekening in het criminele circuit.

Ondertussen naderde de 65e verjaardag van mijn vader Sjoerd. Een verjaardag die gecombineerd zou worden met zijn pensionering. Na ruim 45 jaar trouwe dienst bij de sociale werkvoorziening zou mijn vader met pensioen gaan. Over hoe hij de dagen zou doorbrengen, had hij nog niet zo nagedacht. ‘Lekker veel fietsen met mijn vriendin Tineke en koffie drinken bij Rudo’, was het enige concrete wat hij voor ogen had.

‘Komt tijd, komt raad, hij vermaakt zich wel, en misschien kan hij jou wel helpen met klusjes in de galerie’, merkte tante Ada praktisch op. Ik vond het best, want ik had mijn vader graag om mij heen. Hij was een van de weinige mensen om wie ik echt gaf en van wie ik hield.

De 65e verjaardag van mijn vader Sjoerd naderde snel, en zou gevierd worden in de kantine van de sociale werkvoorziening. Het betekende tevens zijn allerlaatste werkdag. Hij had al eerder kunnen stoppen met werken, maar mijn vader gaf aan dit te willen doen op zijn 65e verjaardag.

‘Dan is het mooi geweest, en kan ik uitrusten’, merkte mijn vader Sjoerd op. Voor hem betekende zijn pensionering een volgende levensfase, waar hij naar uitkeek. Hij nam het leven zoals het was, en leefde bij de dag. Door zijn vriendelijkheid was hij enorm geliefd bij familie en bekenden, en ik was er trots op om zijn zoon te zijn.

Wordt vervolgd…

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.