Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon hoofdstuk 20

van een vader en een zoon hoofdstuk 20

En het leven ging gewoon verder

Zoals gewoonlijk vlogen de dagen en weken voorbij, en ging het leven gewoon verder. Ik verdeelde mijn aandacht en tijd tussen mijn vader Sjoerd, tante Ada en mijn galerie Rudo’s Toko. Tot mijn grote verrassing liep Rudo’s Toko heel goed, en wisten klanten en kunstenaars uit het hele land mij te vinden. Kunstenaars exposeerden graag, en de contacten waren boeiend en interessant. Met oma van Gelderen onderhield ik telefonisch en per email contact, en via haar bleef ik op de hoogte over de toestand van mijn broer Frank.

Oma van Gelderen bezocht hem regelmatig, en ik moest tot mijn schaamte erkennen dat ik dit niet meer op kon brengen. De enkele keren dat ik Frank bezocht had, staarde hij somber voor zich uit, en zei hij boe noch bah. En eigenlijk kon ik weinig medeleven voor hem opbrengen.

Hoeveel mensen had hij zelf de vernieling in geslagen en getrapt? De verhalen over zijn extreme gewelddadigheid kon ik niet vergeten, waaronder ook het verhaal over Luke, de zoon van Bernhard M. De jongeman had de extreme mishandeling van Frank overleefd, maar hij had wel blijvend letsel en was tot weinig meer in staat. Wel was hij volgens de laatste verhalen ten goede veranderd. Zijn vader Bernhard M. zat inmiddels in de gevangenis. Welk toekomstperspectief had deze man nog? Het spoor van vernielingen dat Frank had achtergelaten was heel lang, en diep in mijn binnenste schaamde ik mij voor hem.

Gelukkig drong oma van Gelderen niet aan om mijn broer Frank te bezoeken. ‘Ik begrijp het wel, want het is beslist niet gemakkelijk, en jij hebt ook meer dan genoeg aan je hoofd. En laten wij het niet mooier maken dan het is, er is geen enkele reden om trots te zijn op je broer. Hij heeft al te veel ellende aangericht’, was het enige wat oma hierover zei. Met tante Ada ging het gelukkig beter, maar zij bleef snel vermoeid en had weinig energie meer. Toch bleef zij altijd opgewekt en klaagde zij nooit. ‘Kom op, er zijn ergere dingen in het leven. Ik ben er nog en heb alle redenen om dankbaar te zijn’, was haar motto.

En toen werd ik ineens gebeld door oma van Gelderen. Het ging over Frank. Hij was opgenomen in het ziekenhuis met een dubbele longontsteking, en zijn toestand was zorgelijk. ‘Heel triest, en hij wil zelf ook niet meer verder leven’, vertelde oma mij. Van oma hoorde ik verder dat van Franks vermogen niets meer over was, en hij een forse belastingschuld had. ‘En die moet wel betaald worden, maar hoe? Van een kale kip pluk je geen veren’, verzuchtte oma.

Dezelfde week bezocht ik Frank in het ziekenhuis. Hij was nog magerder geworden sinds de laatste keer dat ik hem bezocht, en zijn donkere ogen stonden dof. De eens zo kille blik in zijn ogen was geheel verdwenen. Toen hij mij zag, glimlachte hij even, en hij stak zijn hand uit.

‘Hallo Rudo, goed om je te zien. Hoe gaat het met jou?’, vroeg hij. ‘Goed hoor, alles gaat zijn gang’, antwoordde ik kort. Desondanks was Frank redelijk spraakzaam, en sprak hij zelfs over onze moeder Jetty. ‘Het is maar goed dat onze Ma dit niet meer heeft meegemaakt. Ik ben een echte rotzak geweest. Jij hebt het veel beter gedaan. Ma was echt trots op jou’, zei Frank, en heel even zag ik een warme blik in zijn ogen.

Tegen alle verwachtingen in herstelde Frank enigszins. Hij had in ieder geval volop tijd om over zijn leven na te denken. En ik kreeg sterk de aandrang om contact te zoeken met Bernhard M. en zijn zoon Luke. Uiteindelijk waren zowel Frank als zij verliezers in deze slecht gespeelde wedstrijd.

Wordt vervolgd…

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.