Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon hoofdstuk 18

van een vader en een zoon hoofdstuk 18

Tante Ada lag in het ziekenhuis vanwege een hartaanval. Zij werd laat in de avond met spoed met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, en zij werd dezelfde nacht gedotterd. Tante Ada had jaren geleden al een hartoperatie ondergaan, en sindsdien ging het heel goed met haar. Zij was vitaal en altijd actief, en klagen kwam in haar woordenboek niet voor. ‘Daar wordt het echt niet anders van, en de mensen gaan je mijden als je altijd loopt te klagen ’, zei tante Ada.

Ik was geschokt toen ik de altijd zo flinke en vitale tante Ada in het ziekenhuisbed zag liggen. Haar toestand was gelukkig stabiel, maar de schrik was enorm. “Het is tien jaar geleden ook al kantje boord geweest met haar’, vertelde oom Evert. Hij was volslagen hulpeloos zonder zijn vrouw, die thuis altijd alles regelde. ‘Pa laat nog water aanbranden. Die man kan werkelijk niets in huis, want Ma deed het wel’, merkte dochter Susan ironisch op.

Mijn broer Frank schoof steeds meer naar de achtergrond, en ik kwam er niet aan toe om hem te bezoeken. Oma van Gelderen bezocht hem wel regelmatig, en via haar hoorde ik hoe het met hem ging.

‘Het is ronduit triest. Frank zegt boe noch bah, en zit hele dagen voor zich uit te staren. Er zit werkelijk geen vooruitgang in, en hij wil ook niets. Het lijkt wel dat hij levensmoe is, maar hij kan in ieder geval geen kwaad meer doen’, vertelde oma over Frank.

Van een afstand volgde ik de berichten over Bernhard M. die vast zat in afwachting van de definitieve veroordeling. Ik had het te doen met deze man, die bijna alles verloor wat hij eens had. Zijn zoon Luke was volgens de berichten redelijk goed hersteld, en ten goede veranderd.

Bernhard M. was een hele gewone hardwerkende man, die nooit in aanraking was geweest met de politie, en heel goed bekend stond. Er werden steeds meer details over de mishandeling van Frank alias De Farao door Bernhard M. bekend. Bernhard M. wachtte Frank op bij een nachtclub, en de twee mannen kregen ruzie die gigantisch uit de hand liep. Bernhard M. werd omschreven als een tamelijk kleine doch robuuste man met een ijzeren conditie.

Tante Ada herstelde wel, maar zij was niet meer de vitale vrouw die zij eerder was. Zij voelde zich doorlopend vermoeid, en alles leek haar teveel te zijn. Voor mijn vader was de ziekenhuisopname van tante Ada een grote schok, en hij was danig van slag. Tante Ada was voor hem de rots in de branding, zijn grote zus bij wie hij altijd terecht kon. Onder vier ogen spraken tante Ada en ik regelmatig over de relatie tussen mijn ouders Sjoerd en Jetty, die zo abrupt werd beëindigd, en over oma van Gelderen.

‘Rudo, ik dank God elke dag dat jij en je vader Sjoerd elkaar gevonden hebben, en jullie zo goed contact hebben. Ik zou ook heel graag jouw oma van Gelderen willen ontmoeten. Ik heb haar slecht begrepen en te hard over haar geoordeeld terwijl zij puur handelde uit moederliefde en bezorgdheid ’, zei tante Ada, die de daad bij het woord voegde en oma van Gelderen een brief schreef.

Tante Ada wenste ook dat mijn vader Sjoerd en oma van Gelderen elkaar zouden ontmoeten. ‘Er zijn zoveel zaken onuitgesproken, en ik denk dat dit voor iedereen goed zal zijn. Jouw vader praat veel over jouw moeder Jetty, en hij snapt nog steeds niet waarom Jetty ineens verdween.’ Twee weken later belde tante Ada mij, en zij had een verrassing voor mij.

Wordt vervolgd…

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.