Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon hoofdstuk 14

van een vader en een zoon hoofdstuk 14

De begrafenis van opa Smeulders

Vijf dagen later werd opa Smeulders begraven. De rouwplechtigheid was kort en sober, en het aantal aanwezigen gering. De begrafenisondernemer hield een korte toespraak, en er werd een cd met enkele liederen gedraaid. Oma van Gelderen, mijn halfbroers Ralph en Frank en ik waren aanwezig, en voor de eerste keer zag ik leden van de familie Smeulders; zijn twee zoons en dochter en in feite halfbroers en halfzus van mijn moeder Jetty.

Zouden ze op de hoogte zijn geweest van haar bestaan? De zoons en dochter van opa Smeulders leken onaangedaan, en keken strak voor zich uit. Ik zag nog een paar mensen die waarschijnlijk familie en bekenden waren.

Oma van Gelderen, Ralph en ik zaten achterin, ik had geen enkele behoefte om een gesprek te voeren met de andere aanwezigen. Ook Ralph wist zich slecht een houding te geven. Hij sprak nauwelijks en staarde emotieloos voor zich uit. Uiterlijk leek Ralph veel op onze moeder Jetty, maar innerlijk was hij een heel ander mens. De donkere ogen van Ralph waren koel, en misten de warme flonkering die onze moeder wel in haar ogen had. In maatschappelijk opzicht was Ralph geslaagd, hij had een vaste baan bij een verzekeringsmaatschappij en hij was getrouwd. Voor mij was Ralph een volslagen vreemde.

Wij hadden dezelfde moeder en dezelfde grootouders, en dat was het enige wat Ralph en ik gemeen hadden. Frank kwam op het allerlaatste moment met veel rumoer binnen, en plofte neer op de achterste bank. Met zijn lengte van ruim 1.90, lange zwarte krulhaar en gouden sieraden trok hij danig de aandacht, en ik zag aanwezigen veelbetekenend naar hem staren. Tja, Frank was op zijn zachts gezegd opvallend te noemen.

Tot mijn grote verrassing zocht Frank enkele weken geleden ineens contact met mij, en sindsdien belde en mailde hij mij regelmatig. Frank gaf te kennen graag contact met mij te willen, en ondanks zijn dubieuze activiteiten en verleden, klikte het goed tussen ons. Frank sprak vol liefde over onze moeder Jetty. ‘Tja, ze kon niet goed voor ons zorgen, maar ze was wel de enige die echt van mij hield’, zei hij dikwijls.

Na de plechtigheid wachtte Frank ons op, begroette oma met een hartelijke omhelzing en mij met een klap op mijn schouders en een joviaal: ‘Ha die broer, goed om je te zien’. Net zoals zijn lengte en postuur was het volume van Franks stem indrukwekkend. Daarentegen begroette hij Ralph koeltjes.

Het was duidelijk dat Ralph en Frank elkaar niet mochten. Na een kort praatje vertrok Ralph, en reden oma, Frank en ik naar café Nicky’s Choice, waar wij koffie dronken en een broodje aten. Wij hadden geen behoefte om naar het graf van opa Smeulders te gaan. ‘Wat een armetierige en trieste bedoening! Niet te geloven dat die man vroeger zoveel poen had!’, luidde Franks ongezouten commentaar op de rouwdienst.

Hoewel ik wist dat Frank bepaald geen ‘brave jongen‘ was, mocht ik hem graag. Hij deed zich niet beter voor dan hij was, en dat was een eigenschap die mij wel beviel in hem. Ook had hij hetzelfde gevoel voor humor als ik, en had een aanstekelijke harde lach vooral als hij het hardste lachte om zijn eigen moppen. Over zijn dubieuze kostwinning sprak Frank wijselijk niet. Hoewel oma aanvankelijk gereserveerd was ten opzichte van Frank, ontdooide ze langzamerhand, en lachte hartelijk om zijn grappen. Ruim een uur later vertrok Frank, nadat wij een nieuwe afspraak hadden gemaakt om elkaar binnenkort weer te zien en te spreken.

Wordt vervolgd…

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.