Home / archiefcentraal / van een vader en een zoon hoofdstuk 5

van een vader en een zoon hoofdstuk 5

De weken vlogen voorbij, ik bezocht mijn vader Sjoerd en tante Ada regelmatig. Ook maakte ik kennis met andere familieleden; Tante Ada’s man oom Evert, hun twee dochters Susan en Lizette, oom Albert en tante Ute in Duitsland, die mij uitnodigden om op bezoek te komen. Oom Albert was de oudste broer, en hij kon zich mijn moeder Jetty heel goed herinneren. ‘Ik heb nooit begrepen waarom Jetty ineens weg was. Jouw vader en Jetty meenden het echt met elkaar. Maar ja, haar moeder zat er tussen.

Een merkwaardige vrouw was het, en heel erg op zichzelf. Volgens de geruchten had Jetty’s moeder een relatie met een vent uit een rijke familie, van wie ze zwanger werd. Maar hoe of wat, ik weet het ook niet precies.

Ik vermoed dat jouw moeder uit die relatie geboren werd’, vertelde oom Albert. Inderdaad, ik heb nooit geweten wie de vader was van mijn moeder. Ma wist het ook niet, het enige wat zij vertelde was dat haar vader overleden was voordat haar moeder met hem zou trouwen.

Met Ma’s moeder oma van Gelderen was geen enkel contact, en ik zag haar voor de eerste keer op de begrafenis van Ma. Een oude broze dame met opvallende lichtgroene ogen, en dik golvend haar. Na de begrafenis sprak ik heel kort met haar, maar ik wist mij slecht een houding te geven ten opzichte van de oma die ik niet kende.

Oom Albert vertelde mij over vroeger en het leven op de boerderij van zijn ouders .’ Het was hard werken, en onze ouders hadden veel armoede meegemaakt, maar de laatste jaren hadden zij het gelukkig goed. Onze vader was boer in hart en nieren. Ondanks alle zorgen zei hij dat hij niets anders wilde zijn dan boer, en dat hij op het mooiste plekje van de wereld woonde.’

Verder hoorde ik dat een dochter was verongelukt op 11 jarige leeftijd, en dat dit een enorme impact had op mijn grootouders. ‘Onze Lientje werd op weg van school naar huis aangereden door een kerel die dronken achter het stuur zat. Onze moeder heeft dit nooit kunnen verwerken, en met ons spraken onze ouders nooit over hun verdriet. In plaats daarvan werkten ze hard om ons alles te geven wat zij zelf in hun jeugd hadden gemist.’

Ik bekeek de vele foto’s van mijn grootouders, mijn vader, oom Albert, tante Ada en zusje Lientje die slechts 11 jaar oud werd.

Ik zag dat ik zowel leek op mijn vader en mijn opa. Allebei lange rijzige mannen met blonde krullen en doordringende donkere ogen. Mijn grootmoeder was daarentegen klein en tenger gebouwd. In haar zachte lichtblauwe ogen zag ik intens verdriet. ‘Na de dood van onze Lientje heeft onze moeder nooit meer echt kunnen lachen, en hebben we haar ook nooit meer horen zingen. Ze was zo’n stille vrouw, maar voor ons was zij de liefste en zorgzaamste moeder die kinderen zich kunnen wensen’, vertelde oom Albert.

Ik voelde mij helemaal opgenomen in de familie, en de plannen om mij te vestigen in het Vechtdal werden steeds concreter. Ik ging op zoek naar woonruimte en ruimte voor mijn galerie Rudo’ s Toko. In mijn huidige woonplaats Utrecht had ik het wel gezien, en ik wilde dichtbij mijn familie wonen. Ook wilde ik meer weten van de familie van mijn moeder en wie haar vader was. Wie was de man met wie oma van Gelderen een relatie had, en van wie zij zwanger werd? Wie was mijn opa? Hoe heette hij, waar woonde hij en leefde hij nog?

Wordt vervolgd

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.