Home / archiefcentraal / uit hei en dennen leve het leven

uit hei en dennen leve het leven

Binnenkort ben ik jarig en word ik zeventig. Is dat erg? Welnee, ik ben blij dat ik nog leef! Wat wel jammer is, de jaren die er nog komen worden steeds minder en de onafwendbare dood komt nader. Dat is een gekke bewustwording. Je weet het rond je 10e jaar wel, maar ik ging toen uit van een artikel in de krant over ene Chrisjemeu, die 106 jaar werd en wat zij kon, zou ik overtreffen.

Doodgaan leek me verschrikkelijk, dat je nooit meer zult leven, alles doorgaat zonder jou. Mijn moeder verzachtte mijn leed door te zeggen, dat als je heel oud bent, je zo moe wordt, dat je er naar uitziet om afscheid te nemen. Ik wilde het graag geloven. Maar, ik bèn nog helemaal niet moe. Integendeel, ik ben fit als een hoentje. Niet doordat ik dagelijks een koprol maak of een vogelnestje in de ringen, maar gewoon sterk, omdat ik op mijn hamerteen na, geen pijntjes voel.

En weet u hoe dat komt? Ik beweeg weinig. Ja, ik hoor u zeggen, maar dat MOET toch. Welnee, van wie? Van de fysiotherapeuten of de sportschool? Ja, dat zou ik ook roepen. Kassa! Ik ben een paar weken naar een sportschool gegaan, roeide en fietste me bewusteloos en wat was mijn winst? Twee maal 8 weken gigantische pijn in linker en daarna rechter dij En niet van “ach, een paracetamolletje en je loopt weer”, nee, hopen diclofenac en pijnstillers hielden mij, zij het kreupel, op de been. Drie maanden afzien, alleen door die ellendige sportschool.

Ooit had ik een gebroken pols, die omzwachteld werd, met een plankje daartussen. Ik was toen 48 jaar. De behandelend orthopeed riep me bij het afscheid nog na, “op uw leeftijd zie ik u vast gauw terug”. Ja, hij was daar heilig van overtuigd. Die lol zou ik hem niet gunnen. Okee, ik kreeg wat andere mankementjes, waarbij een kwaadaardige tumor aan mijn linker nier de heftigste was. Ja, dat was na de operatie met een week klaar. Ik werd gezond verklaard.

De teleurstelling, dat je lijf je zo maar in de steek laat is hard. Ik had nooit wat gevoeld. Veel erger zijn de vijf jaar na de operatie. Al die controles, die scans, de onderzoeken. Niets is meer vanzelfsprekend, het leven wordt nooit meer zo zorgeloos. Dat lot deel ik met zo velen.

Carpe diem, pluk de dag

Antoinette

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.