Home / archiefcentraal / spijkerschrift hoog moet

spijkerschrift hoog moet

Niet dat ik het leven moe was, maar wel dat ik het erg hoog vond en het niet langer kon verdragen de diepte zo ver weg te zien. De neiging om over de reling te willen stappen, heb ik snel van me af weten te zetten.

Hetzelfde gevoel overviel me weer tijdens onze huwelijksreis in Rome. De Paus zou deze vast en zeker niet hebben goedgekeurd, aangezien er voor ons huwelijk geconsumeerd was. Bezwangerd en met dikke enkels hees ik bezig om mezelf omhoog via een trap die om zijn eigen as heen draaide. Halverwege stak hoogtevrees de kop op en ben ik halsoverkop de trap afgegaan. Tegen het verkeer in als een Dolle Mina, maar dat gaf niets want ik had het toch al verprutst bij Johannes.

Maar het toppunt was toch wel die wintersportvakantie waarbij ik me angstig vastklampte aan het achterwerk van de skileraar, terwijl we samen naar beneden gleden. Zeer gênant. Om maar niet te spreken over het moment dat de skilift speciaal voor mij achteruit ging, omdat ik verkrampt van angst vergat uit te stappen na het zien van het prachtige landschap diep en ver onder mij.

Ik heb me door deze ervaringen erbij neergelegd dat ik hoogtevrees heb. En blijf steevast bij ieder hoogteverschil met de voeten laag aan de grond. Zo dus ook die ene zondag bij het uitkijkpunt aan de Vecht. Mijn dochter gaat foto’s voor mij maken, want ik durf niet. Trots vertel ik de oude dame – die wel een poging gaat wagen – dat ze mij met geen tien paarden naar boven krijgen.

Maar ze luistert niet en onderbreekt mijn betoog door te zeggen dat ze haar stappen rustig neemt en bij iedere etage alvast van het uitzicht gaat genieten. En zo stukje bij beetje verder gaat om zo haar angst te boven te komen. Ik hoor mezelf nog denken: wat een dom mens, krijg geen enkel teken van medelijden voor mijn hoogtevrees.

Maar eenmaal thuisgekomen kom ik tot de ontdekking dat ik haar dankbaar mag zijn. Want ik heb een ware levensles gekregen. Zomaar, zonder een presenteerblaadje. Zo’n lesje met een gouden randje, waar ik iets mee ga doen. Dus sta ik een week later weer bij de uitkijktoren.

En ik ontdek dat ik mijn angst onder ogen heb en dat het best meevalt. Het helemaal kwijtraken zal wel niet gebeuren, vrees ik en beklim de toren nogmaals en dank in gedachten de dame. Samen met mijn dochter geniet ik boven van het mooie Vechtdal. Deze top heb ik tenminste alvast bedwongen.

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.