Home / archiefcentraal / spijkerschrift klusfrustraties

spijkerschrift klusfrustraties

Ik voel me flink geïrriteerd. Omdat iets niet wil lukken. Na een hele week klussen op onze slaapkamer wil ik graag weer met de gordijnen dicht slapen. Maar dat gaat niet omdat de gordijnrails eraf zijn. En bij het opnieuw bevestigen van de rail ontdek ik dat het een systeem is van voor de oorlog. Voor mijn gevoel.

Het gaat om een klein gaatje waarin een klein moertje moet en mijn werkruimte tussen rail, pas geverfd kozijn is zeer beperkt. Normaal gesproken heb ik een engelengeduld en is geen priegelklusje mij te klein. Behalve als het deze keer om de gordijnrails gaat. Bij het verwijderen zei mijn gevoel al dat het een lastig pakket zou worden. En ik zag er ook de hele week tegenop om dit klusje te klaren. Verven, sausen en behangen en nogmaals sausen was een tijdrovende job met als resultaat voldoening, maar ik gruwel van het weer terug te plaatsen stomme gordijnrail.

Dat is dan ook te horen als ik voor de zoveelste keer weer het schroefje laat glippen tussen de inmiddels wat bekraste kozijn. Tinger-de-ting, daar klettert voor de zoveelste keer het gehate schroefje op de grond. En ik ben nog maar één schroefje opgeschoten. Manlief hoort mijn gefoeter. “Gaat het, schatje?”

Ik tel tot tien om te voorkomen dat ik mijn ergernis op hem af reageer, want ik bedenk me dat het beter is dat hij mijn klus overneemt, dan dat ik mijn frustratie botvier op hem en schroevendraaier en kozijn. Of erger dat ik mijn eigen ramen in ga gooien met de schroevendraaier, ik ben er wel toe in staat want mijn bloed kookt inmiddels flink. In de tijd dat hij bezig is met mijn klusje, (Ik hoor een paar keer de moertjes vallen, enig hoorbare reactie blijft uit.) tik ik aan dit stukje en kom weer tot rust.

Als ik over het hele gebeuren nadenk, verbaast me dat ik me laat opwinden over zo’n stom schroefje. Maar toen zoonlief van de week het hondenhok schilderde en daarbij zijn kwast met zwarte verf op de witte muur neerlegde en vervolgens de hond de pot zwarte verf omstootte over de stoep. Toen bleef ik kalm. IJzig kalm zelfs.

Wellicht is het een leeftijdskwestie en hoef ik niet zozeer meer alles te kunnen en te willen. Het is een kwestie van letterlijk loslaten. Manlief draait zonder frustraties de rails weer aan het plafond en ik ben handig met afwaskwast en terpentine. Ieder rustig op zijn eigen vakgebied.

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.