Home / archiefcentraal / spijkerschrift scootermuis

spijkerschrift scootermuis

Waar ben ik aan begonnen? Die gedachte schiet door me heen wanneer ik met een geleende scooter de dam af rij. Soms maak ik in een opwelling een belofte waarvan ik later denk: Hoe gek kun je zijn? Het was gebeurd in een moment van onbezonnen solidariteitsgevoel. Mijn zuslief moet dat waarschijnlijk ook gedacht hebben toen ze zichzelf de belofte deed om vanaf Brabant naar het Oosten te rijden. En ik wilde haar bijstaan in deze malle hersenspinsel. Niet halverwege, wel een stukje.

Ik moest dus een gemotoriseerde tweewieler regelen en ik wilde dolgraag een Puch Maxi. Puur vanuit sentimenteel oogpunt. Ik zag mezelf al voorovergebogen gaan door weer en wind, met de voeten tussen stuur en zadel. Net als toen. Jeng, jeng!

Gaande de zoektocht kwam ik tot de ontdekking dat deze brommertjes schaars zijn. Eigenlijk viel het me op dat er weinig jeugd meer op deze vorm van vervoer rond crossen in het dorp. En degene die ik aanschreef via de mail vond mijn huurverzoek een beetje vreemd. Tenzij ik een toertocht zou organiseren. In groepsverband. Dat was niet mijn insteek.

Via via kwam ik dan op een scooter terecht. En toen ik dat ding onder de carport zag staan, sloeg me de schrik om het hart. De laatste keer dat ik op zo’n ding zat was ruim vierentwintig jaar geleden. De uitleenster zag blijkbaar mijn vertrokken gezicht en stelde me gerust dat het volstrekt niet moeilijk was. Een kwestie van gas geven en gaan. In mijn verbeelding zag ik vele beren de weg oversteken. Ik werd een beetje boos op mezelf, want waarom had dat meisje alle vertrouwen in mij en ik niet?

Dus bibberend en stuntelend rij ik weg, mezelf flink moed insprekend en geef al hortend en stotend gas. Het was alsof het hele dorp mij nastaarde. Richting de stad, bedenk ik me, kan er niets misgaan. Een lange rechte weg. Maar onder het rijden schiet het door me heen dat de stad door de jaren heen waarschijnlijk enorm druk is geworden en ik heb nog niet geoefend om te stoppen. Help! Ik en mijn impulsieve reacties.

Samen op de terugweg richting ons ouderlijk huis, ontspan ik me en kan ik nog een klein stukje genieten. Het is helemaal goed gegaan, ondanks die Truus die bij het verlaten van het parkeerterrein mij volkomen over het hoofd zag. Kreeg daardoor wel vertrouwen in mezelf dat de remreactie goed was. De persoon die mij zonder bezwaren de scooter uitleende had het bij het rechte eind: Ik kan het.

Conclusie van deze actie is dat ik me vanaf vandaag liever bij mijn rode vierwielige gebakkie hou. Soms moet je je grenzen verleggen om te ervaren dat niet alles meer past in het heden. Ik besluit dat het brommer rijden hoort bij de tijd van weleer. Impulsief zal ik hopelijk wel altijd blijven.

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.