Home / archiefcentraal / spijkerschrift eerlijke muziek

spijkerschrift eerlijke muziek

“Woehaaa!!!!!” Klinkt een schreeuw vanuit een kamer wanneer geprobeerd wordt om te oefenen met een blaasinstrument. Juniorzus is driftig bezig met het voorbereiden van haar wekelijkse les. Boos blaast ze op haar bugel, de juiste noot wordt maar niet gevonden, hoe hard ze ook haar best doet. Normaliter klinkt haar geblazen muziek goed en zuiver, maar vandaag schijnt het niet te lukken.

“Maaahaaam! Ik weet de noten niet meer en die staan ook niet in het boek, want de juf heeft me die geleerd!” Verdrietig komt ze naar me toe en wijst de noten aan die ze wel kent. Mijn advies om dan met die noten te beginnen, slaat ze van zich af en loopt driest de woonkamer uit, mompelend dat ik er helemaal niets van begrijp. Dat doe ik ook niet. Ik heb ooit eens een blauwe maandag getracht piano te leren spelen. Dat ging vrij moeizaam; mijn armen en benen schenen onafhankelijk van elkaar te werken en mijn hoofd speelde zijn eigen lied. En dan moet ik ook nog eens de juiste noot zien aan te halen op een bugel waarop ik de toetsen niet eens kan vinden. Met deze verkeerde benoeming van de ventielen was ik beslist geen goede moeder, is haar oordeel.

Terwijl ze driftig weg stapt knalt ze met haar arm tegen de deur en ik wacht de reactie af. Die komt niet direct. Toch moet die valse noot komen want de ontmoeting met de deur klonk niet bepaald zachtjes. Inderdaad gaat een tel later de sirene af. Wrijvend over haar ellenboog komt ze weer terug. Boos omdat die noten niet willen en verdrietig omdat haar arm pijn doet. En wat zegt haar moeder dan? Juist: “Kusje erop?” “Nee, want mijn ellenboog is chagrijnig en kusje erop zeg je alleen maar vanwege de reclame van Kruidvat. En daar heb ik geen zin in.” Punt.

Gelukkig reageert ze haar frustratie af op haar muziekstudie en even later klinken er tevreden muzieknoten door het huis. De juiste noot is gevonden en tevreden knort ze tegen me aan op de bank. “Wat als die reclame niet op de tv was, mocht ik je dan wel een kusje geven?” vraag ik aan Juniorzus. Haar antwoord verrast mij. “Ja,” is haar stellig antwoord, “Want dan was het niet zo’n hip zinnetje. Ouderwetse kusjes zijn gewoon lekkerder. En ik was boos op mezelf.” Wat een eerlijkheid, denk ik bij mezelf, dat klinkt bij iedereen toch als muziek in de oren?

Lees ook

Boek van de Week: Het Rosie resultaat

OMMEN – Het boek van de week van Bibliotheek Ommen is ‘Het Rosie resultaat’ van …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.